Τη σοφία των Αρχαίων Ελλήνων πολλοί λαοί «ζήλεψαν» και σε αυτή στήριξαν τους δικούς τους πολιτισμούς. Αξιοζήλευτη όσο και ασύλληπτη είναι η μαθηματική ακρίβεια με την οποία έχουν υπολογιστεί οι θέσεις των αρχαίων πόλεων και μνημείων.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς είναι ότι πρόκειται για κάτι το ασύλληπτο. Ποιος ανθρώπινος νους θα μπορούσε να κάνει ανάλογους υπολογισμούς; Ποιο μυαλό θα μπορούσε να τοποθετήσει με τέτοια ακρίβεια ένα χάρτη ναών και πόλεων επάνω στη χερσόνησο της Αρχαίας Ελλάδας και, το σημαντικότερο, πώς κατάφεραν να ιδρύσουν και να χτίσουν αυτούς τους ναούς και αυτές τις πόλεις-κράτη υπακούοντας με ευλάβεια τις προσταγές αυτού του ασύλληπτου χάρτη; Τι εξυπηρετούσε η μυστική αυτή γεωγραφία; Και κατά προέκταση, γιατί αυτά τα καταπληκτικά επιτεύγματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος δεν τα διδαχτήκαμε ποτέ στα σχολεία μας;

Πριν από κάποια χρόνια, ο Γάλλος ερευνητής Ζαν Ρισσέν προσπάθησε να αποδείξει ότι η Ελλάδα είναι ο χάρτης του νοητού σύμπαντος χάρη στους ναούς, τα ιερά και τις πόλεις της. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Θεοφάνης Μάνιας, επανεξέτασε πιο διεξοδικά το θέμα, καταλήγοντας μέσα από τα βιβλία του «Τα Άγνωστα Μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων» και «Ο Ελληνικό Πνεύμα στις Πυραμίδες της Αιγύπτου» σε εκπληκτικά και ασύλληπτα συμπεράσματα. Παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα εξ αυτών:

>Η Δήλος απέχει:

>1020 στάδια από το Ασκληπιείο της Κω, όσο ακριβώς και από το Ασκληπιείο Επιδαύρου.
>1080 στάδια από το Ιδαίον Άντρον, όσο ακριβώς και από το Τροφώνιο μαντείο.
>1296 στάδια από τη Σμύρνη, όσο ακριβώς και από τη Θήβα.
>1460 στάδια από τους Δελφούς, όσο ακριβώς και από την Αλεξάνδρεια Τρωάδος.
>1460 στάδια από τη Σπάρτη, όσο ακριβώς και από την Πέργαμο.
>1530 στάδια από τη Ρόδο, όσο ακριβώς και από τη Φυγαλεία Πελοποννήσου.
>800 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από την Καρδαμύλη Χίου.
>1256 στάδια από το Ρέθυμνο, όσο ακριβώς και από την Κνωσσό.
>1188 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από τη Μυτιλήνη.
>1859 στάδια από τη Σαμοθράκη, όσο ακριβώς και από το Θέρμον.
>1859 στάδια από τις Μυκήνες, όσο ακριβώς και από το Άργος.

>Η Ελευσίνα απέχει:
>100 στάδια από την Αθήνα, όσο ακριβώς και από τα Μέγαρα.
>330 στάδια από την Κόρινθο, όσο ακριβώς και από το Σούνιο.
>220 στάδια από το Αμφιάρειο, όσο ακριβώς και από τον Μαραθώνα.
>1700 στάδια από την Πέλλα, όσο ακριβώς και από τη Σμύρνη.
>1782 στάδια από το Ιδαίο Άντρο, όσο ακριβώς και από την Έφεσο.
>1815 στάδια από την Πέργαμο, όσο ακριβώς και από την Μίλητο αλλά και την Κνωσσό.
>Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης – Ολυμπίας – Τροφωνίου μαντείου ανήκει σε κανονικό δεκάγωνο του οποίου τα γεωμετρικά στοιχεία προεκτεινόμενα συναντούν το Ίλιον , Σμύρνη , Κνωσό , Λάρισα τρωάδος , Σπάρτη , Πάρο , Φαιστό κ.λ.π.
>Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης – Ανακτόρων Νέστορος – Ελευσίνας με γωνία κορυφής 40° ανήκει σε κανονικό 9γωνο.

>Το τρίγωνο Δωδώνης – Αθήνας – Σπάρτης ανήκει σε κανονικό 13γωνο.
>Το τρίγωνο Δωδώνης – Κνωσού – Μιλήτου ανήκει σε κανονικό 12γωνο με γωνία κορυφής 30°.
>Το τρίγωνο Δωδώνης – Δελφών – Ιωλκού είναι ισοσκελές και ανήκει σε κανονικό δωδεκάγωνο.
>Το ισοσκελές τρίγωνο Δωδώνης – Ολυμπίας – Τροφωνίου μαντείου ανήκει σε κανονικό δεκάγωνο.
>Πολλές χαρακτηριστικές ευθείες του τριγωνισμού προεκτεινόμενες συναντούν διάσημα ιερά ναούς ή κέντρα λατρείας της Ελλάδας.

>• Η ευθεία Χαλκίδας – Θηβών συναντά την Ολυμπία.
>• Η ευθεία Χαλκίδας – Σουνίου συναντά την Κνωσό Κρήτης.
>• Η ευθεία Χαλκίδας – Αμφιαρείου συναντά την Δήλο.
>• Η ευθεία Χαλκίδας – Κρομμυώνος συναντά την Σπάρτη.
>

>Η Χαλκίδα απέχει το ίδιο από την Αθήνα και το Σούνιο, όπως το ίδιο απέχουν και οι Δελφοί από την Ολυμπία και την Αθήνα. Η απόσταση μεταξύ Χαλκίδας και Θήβας είναι 162 στάδια. Ακριβώς 162 στάδια απέχει και το Αμφιάρειο. Η απόσταση Δήλου – Αθηνών είναι 800 στάδια, όσο ακριβώς απέχει και η Σπάρτη από τη Δήλο και την Αθήνα.

>Η απόσταση μεταξύ Δελφών – Δήλου είναι ακριβώς 1460 στάδια. Αν προσθέσουμε και τα τέσσερα ιερά, δηλ. των Δελφών, της Δήλου, της Ελευσίνας και των Αθηνών, και διαιρέσουμε το 1460 με το 4, βρίσκουμε τις ημέρες του χρόνου, δηλ. 365. Να σημειώσουμε εδώ πως το 1460 ήταν ένας από τους σημαντικότερους αριθμούς για τους Έλληνες ιερείς, λόγω του ότι αυτός υποδεικνύει τη ζωδιακή περίοδο. Κάθε 1460 χρόνια άλλωστε εμφανίζεται στο ουράνιο στερέωμα και ο Σείριος, ο οποίος δείχνει να παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο στην ιστορία των Ελλήνων. Το πλάτος του είναι ένα δευτερόλεπτο της μοίρας του Ισημερινού
.
>Αν ξεκινήσουμε από το κέντρο του Παρθενώνα και ενώσουμε κάποια σημεία, όπως το Θησείο, την Πνύκα, τη βάση του Φιλοπάππου και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός, θα σχηματιστεί ένα οκτάγωνο, του οποίου η κάθε γωνία θα είναι ακριβώς ίση με το μήκος του Παρθενώνα επί επτά.
>Εάν προεκτείνουμε νοητά προς τα πάνω τους κίονες του Παρθενώνα, αυτοί θα συναντηθούν στα 1852 μέτρα. Ο όγκος της νοητής πυραμίδας που θα σχηματισθεί τότε είναι ακριβώς το μισό της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου…

>Τι μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε; Μα, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω, από το ότι οι θέσεις των πόλεων, των ναών και των λατρευτικών χώρων είναι για κάποιον άγνωστο λόγο υπολογισμένες στην ακρίβεια με μαθηματικά συστήματα! Είναι πραγματικά κάτι το ασύλληπτο και για τους σύγχρονους επιστήμονες. Η σοφία των αρχαίων Ελλήνων δείχνει για ακόμα μια φορά να ξεπερνά και την πιο φιλόδοξη και αχαλίνωτη φαντασία.

supernatural.gr
irakleitos.blogspot

Ο άνθρωπος μαθαίνει το σωστό είτε ηθελημένα (με εσωτερική αναζήτηση), είτε με το στανιό (το σύμπαν δουλεύει γι’ αυτόν).
Η πλειοψηφία των πολιτών σήμερα μαθαίνει με τον δεύτερο τρόπο. Σε αναγκάζει, με τα γ@μίσι@ που σου στέλνει, να καταλάβεις το σωστό. (Αν το καταλάβεις δεν γίνεται να μην το πράξεις, δεν σ’ αφήνει).

Τον αυριανό ήρωα μην τον ψάχνεις σε αυτούς που ξέρουν τα πολλά και «κηρύττουν» στους λοιπούς (εμού συμπεριλαμβανομένης), ούτε σε ομάδες «αντιστασιακές» (στους σαν στρατιωτάκια παραταγμένους), μην τον ψάχνεις στον πνευματικό κόσμο, στα έδρανα, στα υψηλά πατώματα. Τον αυριανό ήρωα αναζήτησέ τον στον.. ΓΕΙΤΟΝΑ!!!

Ο γείτονάς σου αυτή τη στιγμή δεν πράττει, δείχνει να μην έχει καταλάβει, μένει και βράζει στο ζουμί του. Αυτό θα τον κάνει ήρωα! Έτσι δουλεύει το μηχάνημα άνθρωπος. Βράζεις στο ζουμί σου, σε πνίγει το άδικο, μαζεύεις, καταπίνεις, υπομένεις, και σκας! Όταν σκάσεις σού γυρίζει το κεφάλι κι αρχίζεις να γαμάς το άδικο. (Γ@μώντας το άδικο, αναγκαστικά φέρνεις το δίκαιο).

Ο γείτονάς σου θα δώσει τη μάχη, κι αυτός θα την κερδίσει (φυσικά). Μετά θα πάει μόνο του (θα τον πάει, δεν θα το πάει). Θα μπαστακώνει το δίκαιο, το σωστό επειδή δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς.

Προειδοποίηση: Εσύ που ρημαδοζείς έχοντας πλάτη την πολιτεία, εσύ που συμμετέχεις ή συναινείς στον ορυμαγδό, άρχισε από τώρα να φοβάσαι τον γείτονα. Απ’ αυτόν θα την βρεις και κανένας και τίποτα δεν θα μπορέσει να σε
σώσει. (Με παράδειγμα: Αν αύριο πετάξεις ένα σκουπίδι κάτω, δεν θα βρεθείς αντιμέτωπος με κάνα πρόστιμο, ο γείτονας θα σε πλακώσει. Αν αύριο σκάσεις μύτη με κουρσάρα, δεν θα έρθεις αντιμέτωπος με την εφορία, στον γείτονα θα δώσεις λογαριασμό κοκ).

Ένα τελευταίο.. Αυτόν που σήμερα ξέρει τα πολλά μην τον υπολήπτεσαι. Γιατί έχει βάλει τελεία. Η εποχή θέλει να ξεχάσεις ό,τι ήξερες, μέχρι και τ’ όνομά σου. Νέα πράγματα έρχονται, πρωτοφανέρωτα. Αυτός, που μέσα από τον ορυμαγδό, θα ξεχάσει μέχρι και τ’ όνομά του, αυτός θα τα φέρει.

Στεφανία Λυγερού

.visaltis.blogspot.com/

Υπήρχαν κάποτε, πού λέτε, κάποιοι ανώτατοι άρχοντες στα ύπατα αξιώματα με κύρος, ευπρέπεια καί ακτινοβολία. Η εικόνα τους καί μόνον, ήταν εικόνα λάμψης καί μεγαλείου, πού ενέπνεε ένα σέβας καί δέος χρήσιμο καί πρέπον καί μια κάποια σιγουριά καί εμπιστοσύνη, βρέ αδερφέ…

Υπήρχαν άρχοντες προικισμένοι καί τρανταχτοί με το δικό τους φωτοστέφανο, ορμώμενοι κατά κανόνα από την κορυφή του πολιτικού, του στρατιωτικού ή καί του πνευματικού μας χώρου. Είχαν ακτινοβολία από την Εθνική, Πατριωτική ή Πνευματική τους δράση, τέτοια, ώστε παρά τις όποιες τυχόν προσωπικές αντιρρήσεις, αμφισβητήσεις ή καί προτιμήσεις μας, να βρίσκουμε ότι ήσαν στα καθήκοντά τους, σεβαστοί καί καταξιωμένοι.

Είχαμε, εμείς οι Έλληνες, ευεργέτες, αγωνιστές, ονόματα δικαιωμένα καί καταχωρημένα στην Ιστορία μας. Είχαμε Εθνάρχες, Ιεράρχες, Ηγέτες καί μεγάλα πνεύματα των Τεχνών καί των Επιστημών. Δήλα-δή ‘Ηγέτες Σύμβολα!!!

Είχαμε όμως καί κάτι άλλο, που στις μέρες μας, μάλλον σπανίζει. Είχαμε ‘Ηρωες! Δεν είναι αρεστός σήμερα ο όρος, ίσως, αλλά τί να κάνουμε, μας «προέκυψαν» καί τους είχαμε. καί θα τους έχουμε εις πείσμα άλλων πού αλλότρια επιθυμούσι.

‘Εάν διευρύνουμε λίγο την οπτική μας, θα δούμε ότι στις θέσεις των επισήμων μας κάθισαν κάποτε ο Θησέας, ο Περικλής, ο
Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αλέξανδρος, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής, ο Πίνδαρος, ο Σόλωνας, ο Λυκούργος, ο Κολοκοτρώνης, ο Παλαμάς, ο Σεφέρης, ο Σικελιανός και… πάρα-πάρα πολλοί άλλοι.

Τέτοιους Ηγέτες καί Επιστήμονες, καί άλλους πολλούς ακόμα, είχαμε αξιωθεί μέχρι προ τινος. Τους βλέπαμε σε δοξολογίες, σε καταθέσεις στεφανιών ή καί σε απονομές. Τους είδαμε σε μέγαρα, σε πλατείες, σε στάδια, σε θέατρα, σε τελετές. Τους είδαμε ευπρεπείς! Εκεί πού ο Λαός, τον οποίον εκπροσωπούσαν, έκρινε ότι έπρεπε, έστω.. καί τυπικώς καί τελετουργικώς κατά το πρωτόκολλον, να στέκονται για να διακρίνονται άξιοι καί τιμημένοι!!! Εκεί, στις θέσεις των Επισήμων.

Βέβαια, κάποια στιγμή «ζητήσαμε» εμείς οι ίδιοι (;) μια κοινωνική ανακατάταξη, μια αλλαγή τέλος πάντων. Αυτό, όμως, που προέκυψε από τη ανάγκη αυτή, της «αλλαγής», μόνον σκεπτικισμό καί ελαφρύ μειδίαμα προκαλεί!

Οι «μεγάλοι» πλέον, να μοιάζουν αστείοι καί ξένοι προς τον τίτλο, πού με τεχνάσματα παρέλαβαν καί κουβαλάνε. Καθημερινά να προκαλούν την ευθυμία, τον γέλωτα, τον χλευασμό, την ειρωνεία! Αδέξιοι, άμουσοι, γλωσσοπένητες, άρπαγες, ασελγομανείς, φαύλοι, δημαγωγοί, πλέρια ανυπότακτοι, αστράτευτοι, καταχραστές, φοροφυγάδες, βλάσφημοι, πόρνοι, μοιχοί, τυχοδιώκτες, έγκριτοι παμφάγοι γουρουνοειδείς, γελοίοι, φιλοτομαριστές, αξιολύπητοι πού μερικές φορές δεν μπόρεσαν να πείσουν, ούτε καί τους εαυτούς τους ωσάν κουστουμαρισμένα μορμωλύκια (κουρκουλούκια και σκιάχτρα) των μποστανιών, σκύβαλα των (σ)αλωνιών, ξεχειλισμένοι κάδοι απορριμμάτων εορταστικού τριημέρου, οχετοί βοθρολυμάτων, πρότυπα συμπεριφορών, αρχιερείς και αρχιτραπεζάρχες του κρατικού κορβανά, οι πρώτοι διδάξαντες!. Πολλούς από αυτούς, τους έπιασε ο φακός καί το μάτι τού κόσμου, σε κοινή θέα, «φτιαγμένους», μεθυσμένους, τρικλυζομένους, σε πίστες καί σε πόζες παράδοξου χυδαίου χορευτικού οίστρου, να τα «σπάνε», πάνω σε μία χωρίς προηγούμενο, έξαρση λαϊκίστικης κραιπάλης, στο όνομα της «αλλαγής», της μεταρρύθμισης, της κάθαρσης, της επανίδρυσης, της κουμπαριάς.

Και κατά τούς άρχοντες ..καί ο Λαός! σε απόλυτη μίμηση, ταύτιση καί αντιγραφή. Καί τσούουπ νάσου η κρίση, να παρελαύνει, κουνιστή, λυγιστή καί καμαρωτή, χρόνια τώρα!!! ανενόχλητη πλέον μπροστά μας !!! Χειροκροτείστε την! Ακόμα πιο επικίνδυνο είναι, πως αυτή η συμπεριφορά, αυτές «οι αξίες» αυτές οι σημαντότητες έγιναν τόσο κοινές στις μέρες μας, ώστε ελάχιστα εκπλήσσουν καί προ πάντων κανέναν απολύτως δεν προβληματίζουν…Τα πάντα «φαίνεται;» να έχουν ανατραπεί, αντιστραφεί, διαστραφεί, απαξιωθεί, εκποιηθεί, καταστραφεί να έχουν ισοπεδωθεί!;;;

Από τα πιό σπουδαία έως τα πιό απλά καί καθημερινά συμβαίνοντα. ΄Από την σημασία καί κυριολεξία των όρων, έως την οποιαδήποτε πραγμάτωση, κι από την πρόκριση των στόχων μας, έως την επιλογή των ονείρων μας. Βρισκόμαστε σε ένα «τέρμα πού δεν έχει παρακάτου», όπως λέει ο ποιητής. Ακόμα κι αν δεν είναι «οι βάρβαροι πού ήρθαν» κανένας (;) δεν το πρόσεξε!. Συμβαίνουν πολλά, καί όλα τους δεν είναι παρά απλοποιημένες λεπτομέρειες πλέον καί συνήθειες, πού σαν τέτοιες κανενός την προσοχή δεν προκαλούν.

Λεπτομέρειες, όμως, πού κρίνουν τα μελλούμενα, ωσάν κι αυτή όπου ό εκφωνητής με το μαρκούτσι στο χέρι – πιστός (κ)οπαδός – καί φορέας τούτου του όμορφου κόσμου των ανάποδων καί αντιστρόφων αξιών, να αναγγέλλει καί να κράζει εν μέσω ζητωκραυγών καί χειροκροτημάτων, με στόμφο πολύ απλά καί φυσιολογικά από τα μεγάφωνά του: .. « καί στον χώρο των επισήμων κυρίες και κύριοι, βλέπουμε ήδη να έχουν πάρει τις θέσεις τους, ο κύριος δολάριος, ο νικητής του γκρίκ άϊντολ, ο βραβευμένος μίστερ σέφ, η Τζούλια, ο Φώτης, η Ελένη, η Ευγενία με τον Ηλία καί ο Σάκης. Η άμπζολουτ σελέμπριτις και το λάϊφ στάϊλ είναι όλη εδώ. Θα ακολουθήσει μικρά δεξίωσις ».
Και η αρχαία φωνή εκ του σύνεγγυς, με Δωρική φρόνηση, χρόνια τώρα!!!!! προειδοποιεί: « Φιλέει δε πώς προσημαίνει, εύτ’ άν μέλλει μεγάλα κακά πόλει ή έθνη έσεσθαι». (Σύνηθες δε είναι, όταν εις μίαν Πόλιν -Χώραν- ή Έθνος πρόκειται να συμβούν μεγάλα κακά και δυστυχήματα, να προηγούνται σχετικά .-

γράφει ο Ιων ο Β΄ αντιγράφει – επιμελείται η Αρτάνη

www.visaltis.blogspot.com/
-

Το ¨εξαφανισμένο” κρανίο των Πετραλώνων

   σ.σ.. ….μαζί με τα 700.000 ετών εργαλεία  έρχονται να δικαιώσουν απόλυτα αυτά “που φωνάζει” από την δεκαετία του ’60 ο γίγαντας Άρης Πουλιανός,προκαλώντας τις γνωστές διώξεις του.

Ριζική ανατροπή των επιστημονικών δεδομένων φέρνει μια δημοσίευση που βρήκε αρχαιότερο εύρημα από τον Ουρανοπίθηκο τον Μακεδονικό της Ελλάδας. Σύμφωνα με βουλγαρικό εύρημα φαίνεται πως στην Ευρώπη πριν από εννιά εκατομμύρια χρόνια ζούσαν μεγάλοι ανθρωποειδείς πίθηκοι ανατρέποντας έτσι την κατεστημένη εικόνα ότι ο άνθρωπος κατάγεται από την Αφρική.

Γερμανοί, Γάλλοι και Βούλγαροι επιστήμονες, με βάση το νέο εύρημα ενός δοντιού (τραπεζίτη) στη Βουλγαρία, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μέχρι πριν από επτά εκατομμύρια χρόνια επιζούσαν μεγάλοι ανθρωποειδείς πίθηκοι σε περιβάλλοντα τύπου σαβάνας στο ευρωπαϊκό έδαφος.

Η χρονολογία αυτή είναι πολύ πιο πρόσφατη από αυτή των περίπου 9,2 εκατ. ετών, που αποτελεί την ηλικία του έως τώρα πιο πρόσφατου απολιθώματος ανθρωπίδη που είχε βρεθεί στο ευρωπαϊκό έδαφος και αφορούσε τον
Ουρανοπίθηκο (Ouranopithecus macedonensis), τμήμα του κρανίου και των γνάθων του οποίου του οποίου είχαν ανακαλυφθεί το 1989 στο Ξηροχώρι Θεσσαλονίκης από Έλληνες και Γάλλους παλαιοντολόγους.

Ο Ουρανοπίθηκος ο Μακεδονικός φαίνεται να είχε ισχυρές φυλογενετικές σχέσεις με τον αφρικανικό Αυστραλοπίθηκο, πρόγονο του ανθρωπίνου γένους (Homo).
Σύμφωνα με διεθνή επιστημονική ομάδα το απολιθωμένο δόντι που βρέθηκε κοντά στη βουλγαρική πόλη του Τσιρπάν, φαίνεται να ανατρέπει τα έως τώρα δεδομένα. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το απολίθωμα ίσως οδηγεί σε γενικότερη αναθεώρηση της μέχρι τώρα επιστημονικής κατανόησης για την εξέλιξη των ανθρωπιδών, δηλαδή των ανθρωπόμορφων μεγάλων πιθήκων που προηγήθηκαν της εμφάνισης του ανθρώπου και θεωρούνται μακρινοί πρόγονοί του.

Ως τώρα εκτιμάτο ότι τέτοια πλάσματα έζησαν στην Ευρώπη το αργότερο μέχρι πριν από περίπου 9 εκατ. χρόνια (τα πιο πρόσφατα στην Ελλάδα, με αντιπροσωπευτικό δείγμα τον ”Ουρανοπίθηκο”), όμως στη συνέχεια οδηγήθηκαν σε εξαφάνιση καθώς άλλαξε το κλίμα και γενικότερα οι συνθήκες του περιβάλλοντος, όταν η πλούσια βλάστηση έδωσε τη θέση της σε σαβάνες και οι πίθηκοι που συνήθως τρώνε φρούτα, δυσκολεύονταν πλέον να βρουν τροφή.

Το δόντι, το οποίο βρέθηκε σε γεωλογικό στρώμα ποτάμιων ιζημάτων και χρονολογείται στα 7 εκατομμύρια έτη, παραπέμπει σε απολίθωμα ανθρωπίδη πιθήκου. Αν όντως αυτό συμβαίνει, τότε πρόκειται για το πιο πρόσφατο γνωστό εύρημα μεγάλου πιθήκου στην ηπειρωτική Ευρώπη, πράγμα που σημαίνει ότι αυτοί οι ανθρωπίδες εξαφανίστηκαν τελικά αρκετά αργότερα από ό,τι πιστευόταν ως τώρα.
Στο ίδιο γεωλογικό στρώμα με το δόντι, βρέθηκαν ζώα τυπικά της σαβάνας, όπως ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις, γαζέλες, αντιλόπες, ρινόκεροι, αιλουροειδή κ.α. Σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι πιθανό ότι τελικά οι ανθρωπίδες κατόρθωσαν να επιβιώσουν και να προσαρμοστούν στο πιο αφιλόξενο γι’ αυτούς οικοσύστημα της σαβάνας.

Δεν είναι βέβαιο οτι ο άνθρωπος κατάγεται απ την Αφρική
Πρέπει τώρα επίσης να ξανασκεφτούμε πού έλαβε χώρα η προέλευση των ανθρώπων , δήλωσε η καθηγήτρια Μπέμε, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν. Μέχρι στιγμής, οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι η καταγωγή και η εξέλιξη του ανθρώπου πραγματοποιήθηκαν αποκλειστικά στην Αφρική και στη συνέχεια οι πρόγονοί μας μετανάστευσαν σε άλλες ηπείρους. ”Όμως”, κατά τη Γερμανίδα ερευνήτρια, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι ένα σημαντικό μέρος της ανθρώπινης εξέλιξης συνέβη εκτός της Αφρικής, στην Ευρώπη και στη Δυτική Ασία .

Και όλα αυτά τώρα που ξέρουμε, σύμφωνα με τους επιστήμονες, πως η θεωρία του Δαρβίνου δεν ισχύει.

www.iefimerida.gr/

visaltis.blogspot.

.visaltis.blogspot.

Γράφει η Αρτάνη

-Τελικά δικαιώνεται απόλυτα ο αείμνηστος Νίκος Τσιφόρος ο διαχρονικός, καί στην εποχή μας. Με μία βασική διαφορά. Εκείνος καταπιάστηκε με «τα παιδιά της πιάτσας», εκείνα «τα παλιόπαιδα τα ατίθασα»…καί άλλα παιδιά! Οι Ήρωές του, οι άνθρωποι καί τα κουτσαβάκια του καιρού του, άνθρωποι της αξιοπρεπούς φτώχιας, καί της ψείρας, άνθρωποι πανούργοι, κατεργάρηδες, καταφερτζήδες για να χορτάσουν την πείνα τους, καί τελικά…”της στενής”, καί όχι όπως οι σημερινοί μολυσμένοι, της ρεμούλας, της μίζας, των βατοπεδίων, των οφ-σόρς, των ερμαφρόδιτων, των χορηγιών – άκου χορηγία η αρπαχτή!!!, του ώχ!!! αδερφέ, του τυχοδιωκτισμού, τού δεν βαριέσαι καί της φυγοδικίας, τού επιδόματος παιδοφιλίας, μαζοχισμού, διαστροφής, κλεπτομανίας, φετιχισμού, τού άνομου και τού ανήθικου.

Η γλώσσα του, για τον ασύγκριτο Νίκο Τσιφόρο πάντα, η γνωστή των συναφιών, διαμάντια κατεργασμένα η κάθε του λέξη. Απόλυτο νόημα, γλαφυρότητα, κυριολεξία, παραστατικότητα, άρωμα δροσιάς καί ευφροσύνης. Απόλαυση σκέτη! Ο γλωσσικός καθρέφτης τού τότε, παντοτινού αειθαλούς, Νεοέλληνα.

Ενώ τού σημερινού καταναλωτή ναιμεναλλαέλληνα;!. Καμαρώστε ή μάλλον απολαύστε παρακάτω μερικά σταχυολογημένα αργκολαικομαγκίζοντα «μαργαριτάρια», παραδείγματα της σημερινής οχλοποιημένης πλέριας
θολοκουλτουριαρίστικης χοάνης, καί βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Βέβαια δεν αφορούν οι «αδάμαντες» τούτοι μόνον την καθημερινή μας συναναστροφή – επικοινωνία, πού ο πλούτος των Ελληνίδων λέξεών μας περιορίστηκε με πλούσια ένδεια μεταξύ σκελών καί γάστρας, αλλά καί τόν έντυπο τύπο, τόν ραδιοφωνικό, τόν τηλεοπτικό, τόν επιστημονικοφανή, τών ντεμέκ καί τών εμπορικών συντεχνιών ακόμη!

Μια πρόχειρη ματιά στις επιγραφές των πάσης φύσεως καταστημάτων, προκαλεί εμετό διαρκείας. Εμ!!! εκέινα τά γκαντζουφικά γκρίκλις τών αφισών, τών περιοδικών!!! μόνο αηδία αποπνέουν καί σαπρία!!! Ένα απίστευτο λεξιλόγιο καί ασύλληπτης ρυπαρότητας μόλυσμα, ένα φρικιαστικό πολυπολιτισμικό λεκτικό χαρμάνι. Παντού στην καθημερινότητά μας κυριαρχεί ό εκχυδαϊσμός της γλώσσας η αργκό τής φυλής τού ζουρλομανδύα, τού υποκόσμου, τών χουλιγκάνων, τών γηπέδων καί η κακοποίησή της ξεπέρασε φαίνεται κάθε όριο αντοχής καί ανοχής.

Μήπως καί αποδοχής; Αφήστε πού καταργήθηκαν οι πτώσεις, οι χρόνοι, τα άρθρα, οι εμπρόθετοι προσδιορισμοί, το νόημα το περιεχόμενο, η κυριολεξία καί η γλώσσα μας κατάντησε, από γονιμοποιός καί τροφοδότης ΟΛΩΝ των γλωσσών, φτωχός συγγενής καί επαίτης του πεζοδρομίου. Λοιπόν, έχουμε καί λέμε, καί μιλήστε βατραχόμυαλα – γιά λίγο – σάν άνθρωποι…πάμε πλατεία:

πήρα φάξ = το κατάλαβα, βισματώθηκα = έχω πολύ δουλειά, η γκόα = η ρέιβ γκόμενα, στην πίπα σου ρε = βούλωστο ρε μακάκα, έφαγα φλάς = μού ήρθε ξαφνικά, κουκουρίκου= δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, στην ψύχρα = στα ίσια ή καί κατάμουτρα, τσάγια τσίου = άντε για, δεν το συζητώ = κι όμως μόνο αυτό κάνω συζητώ καί φλυαρώ ακατάσχετα, φιδέμπορας = ο ψεύτης καί απατεώνας, γκλίτς-μαν = το βλαχαδερό, την σούταρα = την έδιωξα, άμπζολουτ = η θεογκόμενα, ξινιάρα= η άσχημη γκόμενα, ξέρει γαλλικά καί πιάνο = ο αισχρολόγος, μη μου ξηγιέσαι ντεκλαρέ = μη μου κάνεις τον μάγκα, μην καρφώνεσαι = μην προδίδεσαι, κάνει τον σιμήτη = κάνει τον κινέζο, ρούχλας = ο τεμπέλης, κουραδοκόφτης = το στρίγκ βρακί, γαύρος = ο κ-οπαδός του ολυμπιακού, βάζελος = ο κ-οπαδός του παναθηναϊκού, χανούμισσα = ο κ-οπαδός της Άεκ, τα πήρα στην κράνα = νευρίασα, ξελαμπικάρω = ξεδίνω ή χαλαρώνω, έφαγα αγγούρι ή παλούκι = είχα πολύ δουλειά, έχω δόντι = έχω μέσον, φατσοκόφτης = ο πορτιέρης των κλάμπ’ς, τα βρήκα μπαστούνια= δυσκολεύτηκα, ξεκόλλα = σύνελθε, ο πλατείας γκαμπριολέ = ο καράφλας, γκάζιας = ο μηχανόβιος, ο λεπά = λευτέρης πανταζής, τσίσια = τές πα = τέλος πάντων… καί άλλα ακατανόμαστα ίνα επαληθευθεί το ρηθέν: ενώ οι μισοί Έλληνες ξενιτεύονται, οι υπόλοιποι πού εξακολουθούν να διαμένουν στην Έλλάδα προσπαθούν να την μεταβάλλουν σε ξένο κράτος!!!

Όλα αυτά καί άλλα πολλά ακόμη παραδείγματα, πού ο καθένας τούτη τη στιγμή θυμάται καί σίγουρα έχει ακούσει, είναι απλές ενδείξεις ότι η Ελληνική μας γλώσσα νοθεύεται, υποχωρεί, αποδυναμώνεται καί σταδιακά περιέρχεται σε μαρασμό.

Οι διεισδύσεις βαθαίνουν από χρόνο σε χρόνο τα ξένα – εχθρικά ανθελληνικά – προγεφυρώματα εδραιώνονται. Ο απογλωττισμός μας, ίσως να είναι μια από τις ύπουλες μεθόδους της βάρβαρης κυρίευσης τόσο τού πνευματικού μας, όσο καί της άπληστης διαχρονικής εκμετάλλευσης του «όποιου» παραγόμενου πλούτου μας. Έτσι μάλλον – συν τοις άλλοις – βλέπουν τα “κατοχικά;” διευθυντήρια τη χυμώδη καί γόνιμη γλώσσα μας, τη Γλώσσα Ολάκερου τού Κόσμου, να μεταβληθεί σε αφυδατωμένο «νεκρό» μουσειακό έκθεμα καί να περιπέσει στην ερευνητική αρμοδιότητα των ελληνιστών καί «φιλλελλήνων» στα ξένα ερευνητικά κέντρα. Αλλοίωση όμως λεκτική, προφορική καί μορφική τής γλώσσας σημαίνει αλλοίωση της σκέψης, της διανόησης, ιδεολογική αποξένωση καί εξώνηση τής ελευθερίας. Γιατί η γλώσσα καί η ελευθερία συνυπάρχουν, συμπορεύονται, είναι αλληλένδετες αφού, το ίδιο αίμα τις ζωογονεί!

Στην εποχή μας πού τα πάντα αναταράσσονται καί ισοπεδώνονται καί η Εθνική συνείδηση των Λαών πάσχει, έπρεπε ή μάλλον πρέπει η Ελλάδα μας να ξεχωρίζει καί να διακρίνεται στις κλασσικές, στίς ανθρωπιστικές καί ιστορικές σπουδές. Επιτέλους πρέπει να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος καί να δοθεί, γιατί όχι, ένα μήνυμα αισιοδοξίας καί ελπίδας στην πάσχουσα ανθρωπότητα.
Έτσι, λοιπόν, έάν «χάσουμε» καί την γλώσσα μας, θα χάσουμε καί την ελευθερία μας;.

΄Ε!!! Oμoρφάντρες μου; έχει γούστο!!! Άαααχ Κούλα!.
Δέστε τους, λοιπόν, μέ αλυσίδες ή αφαιρέστε τους από τήν κεφάλα σας, αυτούς τούς άθλιους ρυπαντές.-
Αρτάνη

υ.γ. αφιερωμένο μέ αγάπη εξαιρετικά, στούς βατραχόμυαλους τής κινητής τηλεφωνίας πού θέλουν να μιλούν σαν άνθρωποι. Τό λέει και η ρεκλάμα!!! στούς τηλεορασόπληκτους, χαρατσόπληκτους, νεόπτωχους, διαχρονικούς νεοβαρβαρίζοντες.. καί τού υποκόσμου, πού τολμούν οι αναιδέστατοι νά διαμορφώνουν συμπεριφορές καί χαρακτήρες.

visaltis.blogspot

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ

Πολιτιστικό γεγονός διεθνούς εμβέλειας είναι η ανάγνωση της Γραμμικής Γραφής Α από τον Ηρακλειώτη ερευνητή Μηνά Τσικριτζή. Μελέτη η οποία κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης με τίτλο: «Γραμμική Α. Συμβολή στην κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής».

Το βιβλίο που προλογίζεται από την επίκουρο καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Κατερίνα Κόπακα, αναμένεται να προκαλέσει έντονους και γόνιμους προβληματισμούς στη διεθνή επιστημονική κοινότητα αλλά και στους μη ειδικούς, αφού σύμφωνα με την τεκμηριωμένη άποψη του μελετητή, η Γραμμική Γραφή Α είναι ελληνική γραφή, η οποία -όπως είναι φυσικό- μετατοπίζει ιστορικά τη χρήση της ελληνικής γραφής στην περίοδο (1750 π.Χ. – 1450 π.Χ.).

Σύμφωνα με την άποψη του κ. Τσικριτσή, η Γραμμική Γραφή Α αποτελεί μία από τις «αρχαιότερες συλλαβικές γραφές της ανθρωπότητας και -μαζί με τα κρητικά ιερογλυφικά- την πιο παλιά γραφή του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Παράλληλα, η Γραμμική Β είναι προϊόν εξέλιξης της Γραμμικής Α.

Ο συγγραφέας, που είναι καθηγητής Πληροφορικής, στη διάρκεια των μεταπτυχιακών του σπουδών στη Θεολογία, ανέπτυξε έναν αλγόριθμο «ελέγχου της ταυτότητας και της γνησιότητας των ψευδεπίγραφων
χριστιανικών κειμένων, εφαρμόζοντας στατιστικές μεθόδους πάνω στα φωνήματα, τις συλλαβικές αξίες και τη συχνότητα των ριζών των λέξεων που συνθέτουν ένα κείμενο. «Κατά τη διάρκεια δοκιμών που έγιναν για το παραπάνω πρόγραμμα», όπως μας λέει, «επιχείρησα να εφαρμόσω τη μέθοδο και στα αρχεία των λέξεων της Γραμμικής Α και Β, αρχεία που δημιούργησα με βάση τα διαθέσιμα συλλαβογράμματα των δύο γραφών». Το αποτέλεσμα του εν λόγω πειραματισμού ήταν πως οι φωνητικές αξίες 20 συλλαβογραμμάτων της Γραμμικής Α που μέχρι τότε έπαιρναν «στη βιβλιογραφία τις φωνητικές αξίες των αντίστοιχών τους της Γραμμικής Β με μόνο κριτήριο τη μορφολογική ομοιότητα των συμβόλων, θα μπορούσαν να αλλάξουν, αν χρησιμοποιούνταν ως επιπλέον κριτήριο και η συχνότητα εμφάνισής τους στην αρχή και στο τέλος των λέξεων».

Κάνοντας μια σύγκριση μεταξύ των αποκρυπτογραφημένωνν λέξεων της Γραμμικής Β και της μεταγραφής της Γραμμικής Α εξάγονται συμπεράσματα εντυπωσιακών αντιστοιχιών.

«Πραγματικά, από τα διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα της Γραμμικής Β διαπιστώνεται ότι το 65% των λέξεων είναι κύρια ονόματα. Αν αυτό το ποσοστό αφαιρεθεί από το σύνολο των γνωστών λέξεων της Γραμμικής Β μένουν περίπου 1.000 λέξεις -δεν είναι κύρια ονόματα. Και απ’ αυτές μόνο το 1/3 (350) λέξεις είναι διαφορετικών τύπων κλιτές λέξεις. Από τα υπόλοιπα 2/3 (650 λέξεις), μόνο οι μισές ερμηνεύονται με αντίστοιχους ομηρικούς ή κλασικούς τύπους, με σχετική βεβαιότητα και με βάση το λογιστικό περιεχόμενο των πινακίδων και τη χρήση τους».

Περίπου αντίστοιχα ποσοστά με ελάχιστες αποκλίσεις συναντώνται αναλογικά και στην εφαρμοζόμενη μεταγραφή της Γραμμικής Α. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας αναφέρει τα εξής στοιχεία:

«Από ένα σύνολο, δηλαδή, περίπου 600 λέξεων, 420 είναι κύρια ονόματα και τοπωνύμια (ποσοστό=2/3).

Από τις υπόλοιπες 180 λέξεις (ποσοστό=1/3), οι μισές αναγνωρίζονται με σχετική βεβαιότητα και με βάση ομηρικούς και κλασικούς τύπους, στους οποίους παραπέμπει από τη μια το περιεχόμενο των κειμένων και από την άλλη η λειτουργία -χρήση των ενεπίγραφων ευρημάτων. Οι υπόλοιπες 90 λέξεις που δεν αναγνωρίζονται, πιθανόν, να σχετίζονται με απολεσθείσες λέξεις ή με ξένα γλωσσικά δάνεια, κυρίως σε περιοχές όπως η ανατολική Κρήτη».

Ο κ. Τσικριτσής θεωρεί ότι, σύμφωνα με την ανάγνωση της συλλαβικής μινωικής γραφής που ο ίδιος πραγματοποίησε, στην εν λόγω γλώσσα υπάρχουν «χαρακτηριστικά μιας προ-αιολικής διαλέκτου, καθώς και ασυναίρετους τύπους μιας -θα μπορούσαμε να πούμε- προϊωνικής διαλέκτου, οι οποίοι οφείλονται, πιθανότατα, στις διαρκείς αλληλεπιδράσεις των φυλών που μιλούσαν ένα ελληνοπελασγικό γλωσσικό ιδίωμα. Το γλωσσικό δεδομένο των κοινών λέξεων και των τοπωνυμίων, με θέμα που λήγει σε -νθ ή σσ ή ττ (Κόρινθος, Παρνασσός, Απύρανθος κ.ά.), σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, όπου κατοικούσαν ελληνικά φύλα, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι παραπάνω φυλές χρησιμοποιούσαν την ίδια γλώσσα, χωρισμένη σε διάφορες διαλέκτους, που ωστόσο δεν εμπόδιζαν τη μια περιοχή να κατανοεί εύκολα τη διάλεκτο της άλλης».

Αυτή τη θεώρηση ο συγγραφέας την εδράζει πάνω σε δύο κυρίως συμπεράσματα: στο γεγονός ότι η πικτογραφία (δι’ εικόνων γραφή – κρητικά ιερογλυφικά), που προϋπήρξε της Γραμμικής Α, ήταν σε σημαντικό βαθμό λεξισυλλαβική γραφή· καθώς και στο χαρακτηρισμό της Γραμμικής Α ως συλλαβολεξιγραφικής γραφής, επειδή στη γραφή αυτή διατηρείται ένα μικρό ποσοστό λεξιγραφημάτων, τα οποία, σε συνδυασμό με διαφορετικά κάθε φορά συλλαβικά σημεία, αποδίδουν διαφορετικές σημασίες λέξεων (π.χ. nau-si, nau-si-ni κ.ά.).

Ο εντοπισμός στα αρχεία της Γραμμικής Α κάποιων λέξεων και ανθρωπωνύμιων μη ελληνικών οφείλεται, κατά πάσα πιθανότητα, σε εποίκους και γυναίκες δούλων που είχαν έρθει να εργαστούν στην Κρήτη. Οι γυναίκες ανελάμβαναν την ανατροφή των παιδιών.

Από τα 178 συλλαβογράμματα της Γραμμικής Α, όπως τονίζεται στη μελέτη, 50 είναι όμοια με αυτά της Γραμμικής Β, από αυτά όμως μόνο πέντε μπορούν με βεβαιότητα να ταυτιστούν με αντίστοιχα σύμβολα της Γραμμικής Β και του κυπριακού συλλαβικού συστήματος. Ο κ. Τσικριτσής, όμως, φαίνεται ότι επιβεβαιώνει τη ρήση του Τσάουντιγκ, που μαζί με τον Βέντρις αποκωδικοποίησαν πριν από περίπου πενήντα χρόνια περίπου τη Γραμμική Β. «Είναι εντελώς σίγουρο ότι η Γραμμική Β ήταν δάνειο από την προγενέστερη Γραμμική Α. Πού και πότε συνέβη ο δανεισμός είναι άγνωστο, αλλά έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι μπορεί να έγινε πολύ νωρίτερα από τη χρονολογία των πινακίδων της Γραμμικής Β που σώθηκαν», τονίζει σε σχετική μελέτη του με τίτλο, «Γραμμική Β και συγγενικές γραφές», ο Τσάουντιγκ.

Στο ενδιαφέρον κεφάλαιο για τη γλωσσική δομή της Γραμμικής Α, ο συγγραφέας αναφέρει πως «το μικρό διαθέσιμο δείγμα, 571 λέξεις, δεν προσφέρεται για να αποδοθούν με βεβαιότητα όλοι οι κανόνες της Γραμμικής Α», επιπρόσθετα, η προέλευση των επιγραφών από διαφορετικές χρονικές περιόδους και περιοχές δυσκολεύει τη δημιουργία αυστηρών κανόνων.

Τα συμπεράσματα που εξάγονται ωστόσο είναι τα εξής:

*Οι γραφείς σε ελάχιστες περιπτώσεις χωρίζουν διάφορα μέρη με οριζόντιες γραμμές, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στις σελιδόσχημες πινακίδες της Γραμμικής Β. Στα κείμενα της Γραμμικής Α, οι γραφείς χωρίζουν σε «παραγράφους», αφήνοντας ένα χώρο κενό, για να συνεχίσουν αμέσως παρακάτω σε μια νέα καταγραφή, διαφορετική ως προς το νόημα από το προηγούμενο κείμενο.

* Τα σημεία στίξης που χρησιμοποιούνται στη Γραμμική Β, για να διαχωρίζουν τις λέξεις, πολλές φορές δεν υπάρχουν στη Γραμμική Α.

* Σε ορισμένες περιπτώσεις οι γραφείς, αφού εξαντλήσουν το χώρο στη μια πλευρά της πινακίδας, συνεχίζουν στην πίσω πλευρά.

* Σε πολλές περιπτώσεις, όταν μια συλλαβή τονίζεται, επηρεάζεται ο τρόπος γραφής της συλλαβής, γεγονός που διαφοροποιεί τη Γραμμική Α από τη Γραμμική Β.

* Μερικά πιθανά ονόματα που εντοπίζονται στη Γραμμική Α είναι: Δαλιδά, Τελχίς, Φάνινα, Βατίδα, Λαόδικι, όσον αφορά τα θηλυκά, και Δάρης, Μιλότραλης, Γυπαίνος, Δώσων κ.λπ., όσον αφορά τα αρσενικά.

* Καθοριστικά στοιχεία για τον έλεγχο της προτεινόμενης μεταγραφής αποτελούν οι λέξεις: Ku-ro= χουλόν (όλον, για το σύνολο), ki-ro= ιρόν (για το ιερόν) και go-to ku-ro= ποσόν χουλόν (για το συνολικό άθροισμα).

* Σημαντικότατο είναι επίσης το γεγονός της ύπαρξης σιτηρεσίων που δίνεται και κρασί, στοιχείο που δεν συναντάται στη Γραμμική Β.

* Στην πινακίδα ΗΤ30 επιβεβαιώνονται τέσσερα γεύματα για 650 περίπου άτομα.

* Τα αγροτικά προϊόντα που διαβάζονται είναι στάρι, κριθάρι, όσπρια, οίνος, σύκα, λάδι, ελιές, μέλι, κοπάδια ζώων κ.λπ.

* Το μετρικό αριθμητικό σύστημα στη Γραμμική Α είναι σχετικά απλό και όμοιο με αυτό της Γραμμικής Β.

* Η κάθετη γραμμή συμβολίζει τη μονάδα, η οριζόντια γραμμή τη δεκάδα, ο κύκλος ή η κουκκίδα την εκατοντάδα, ο κύκλος με το σταυρό στη μέση τη χιλιάδα.
 enet.gr

Θα μπορούσε η τεχνογνωσία των αγγειοπλαστών της αρχαίας Ελλάδας να αξιοποιηθεί προκειμένου τα διαστημικά σκάφη να θωρακιστούν αποτελεσματικότερα από τις τεράστιες εναλλαγές θερμοκρασίας; Με αυτό το θέμα, επιστήμονες από το αμερικανικό Ινστιτούτο Συντήρησης Γκέτι, το Εθνικό Ινστιτούτο Επιταχυντών του Στάνφορντ και την Aerospace Corporation, μελετούν τις χημικές ιδιότητες αρχαιοελληνικών αγγείων.

Τα κεραμικά πλακάκια που καλύπτουν τα διαστημικά σκάφη πρέπει να αντέχουν σε θερμοκρασίες που κυμαίνονται από τους -120 βαθμούς Κελσίου στο Διάστημα έως τους 1.650 βαθμούς, κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα. «Κεραμικά συστατικά χρησιμοποιούνται στη διαστημική τεχνολογία και στα διαστημικά οχήματα», λέει ο Μαρκ Τσουρμπούχεν από την Aerospace Corp. «Πρέπει να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε για την αλληλεπίδραση των συστατικών σε αυτά τα υλικά για να κατανοήσουμε καλύτερα τυχόν πρακτικά ζητήματα που ενδέχεται να ανακύψουν κατά τη χρήση τους στο Διάστημα».

Οι επιστήμονες προσπαθούν να μάθουν περισσότερα για τη μοριακή δομή αρχαίων αμφορέων και άλλων αγγείων με τη χρήση, μεταξύ άλλων, της φασματοσκοπίας XANES, μιας τεχνικής που στην προκειμένη περίπτωση τους
παρέχει δομικές πληροφορίες για τα υλικά που δίνουν στα αντικείμενα το μαύρο και κόκκινο χρώμα τους και για το βαθμό οξείδωσης του σιδήρου σε κομμάτια αγγείων. Παρότι οι καλλιτέχνες δούλευαν μόνο με πηλό και χρωστικές ουσίες, η χημική σύνθεση των κεραμικών παρέμενε αναλλοίωτη σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

«Δεν χρειάζεται κάτι να είναι περίπλοκο για να είναι εξεζητημένο», εξηγεί η συντηρήτρια του Γκέτι Κάρεν Τρεντάλμαν αναφερόμενη στα αγγεία, που χρονολογούνται από τον 5ο και 6ο αιώνα π.Χ. «Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε την τεχνολογία, πάνω στην οποία βασίστηκαν αυτά τα έργα τέχνης, θα είμαστε σε θέση να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη γνώση σε μια εκπληκτικά μεγάλη ποικιλία εφαρμογών».

Οι επιστήμονες που μετέχουν στο πρωτοποριακό πρότζεκτ ευελπιστούν επίσης να ταυτοποιήσουν τις «υπογραφές» συγκεκριμένων αγγειοπλαστών με βάση τα υλικά που χρησιμοποιούσαν. Κάτι τέτοιο πιστεύουν ότι θα τους βοηθήσει να μάθουν περισσότερα για το πώς άλλαξαν και εξελίχθηκαν οι τεχνικές τους με την πάροδο των ετών, αλλά και να βάλουν μια υπογραφή σε έργα που έως σήμερα αποδίδονταν σε ανώνυμους καλλιτέχνες. Απώτερος στόχος τους όμως είναι το πρόγραμμα να ανοίξει το δρόμο για τη βελτίωση των μεθόδων συντήρησης και την κατασκευή καλύτερων κεραμικών πλακών για χρήση στην αεροδιαστημική βιομηχανία.
.onalert.gr/

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Το Άγιο Όρος είναι η μοναδική, ίσως, περιοχή της Ελλάδας όπου δεν έχουν γίνει ανασκαφικές έρευνες από τους αρχαιολόγους.

Ό, τι έχει βρεθεί, είναι τυχαίο και αδημοσίευτο. Εντούτοις όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, σε αυτόν τον ξεχωριστό τόπο, συνυπάρχει το αρχαίο με το σύγχρονο.

Δεν θα έλεγα πως υπάρχει αποστροφή των μοναχών στις αρχαιότητες του Άθω.
Αθωνίτες μοναχοί σε γραπτά μνημεία, τα οποία μας έχουν αφήσει, εκδηλώνουν το θαυμασμό τους για τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων τα οποία είχαν μελετήσει.
Μέσα στο πνεύμα αυτό, αγιορείτες αγιογράφοι ενσωμάτωσαν στις αγιογραφίες τους Έλληνες φιλοσόφους, δείχνοντας με τον τρόπο αυτόν την εκτίμηση και το σεβασμό στα έργα τους.

Το ερώτημα είναι: πόσο μπορεί να συνυπάρξει η αρχαία ελληνική φιλοσοφία (όχι, βέβαια, η αρχαία θρησκεία) με την χριστιανική;

Μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα αυτό παίρνουμε από τον ιστοχώρο «Άγιον Όρος». Έτσι:
«Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έχοντες την άνωθεν σοφία, την Αγιοπνευματική βιωμένη εμπειρία, και την όντως θεολογία, όταν το απαίτησαν οι καιροί και οι περιστάσεις, και οι κάθε λογής αιρετικοί και πλανώντες και πλανώμενοι, τι έκαναν;»Πήραν από τους αρχαίους φιλοσόφους, την γλώσσα, τα νοήματα, την προυπάρχουσα θύραθεν σοφία, αυτήν την έστω ελλιπή ως προς την αποκάλυψη του αληθινού Θεού, αλλά τόσο πλούσια σε λόγο, και την ανακαίνισαν, της έδωσαν την πραγματική της διάσταση και νόημα και σκοπό.»

Και πιο κάτω:
«Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία, θέλοντας να τιμήσει τους αρχαίους ημών προγόνους και μοναδικούς στα παγκόσμια δεδομένα φιλοσόφους, Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Πυθαγορείους, και τις άλλες σχολές, ακόμα δε και Νεοπλατωνικούς, δεν δίστασε να τους εισάγει και στην λειτουργική της τέχνη, την αδιάστατη ιστορικά Αγιογραφία της.»

Πιστεύουμε πως υπάρχουν σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία στην απομονωμένη αυτή χερσόνησο, και δεν θα ήτανε κακή η συνύπαρξη των αρχαίων, βυζαντινών και σύγχρονων μνημείων σε έναν ιδιαίτερο χώρο της αθωνικής πολιτείας.
Ο Άθως, όπως είναι γνωστό, πρωτοαναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου:
ἐξ Ἀθόω δ᾽ ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα
(Ομήρου Ιλιάς Ξ, 229)

Η ονομασία του προήλθε από το Γίγαντα Άθω που κατά τη γιγαντομαχία έριξε στον Ποσειδώνα ένα μεγάλο βράχο, από τον οποίο σχηματίστηκε ο σημερινός ορεινός όγκος του Άθω.

Ο Ηρόδοτος μας αναφέρει τις πόλεις που υπήρχαν στην εποχή του:

[3] ἐν δὲ τῷ ἰσθμῷ τούτῳ, ἐς τὸν τελευτᾷ ὁ Ἄθως, Σάνη πόλις Ἑλλὰς οἴκηται, αἳ δὲ ἐκτὸς Σάνης, ἔσω δὲ τοῦ Ἄθω οἰκημέναι, τὰς τότε ὁ Πέρσης νησιώτιδας ἀντὶ ἠπειρωτίδων ὅρμητο ποιέειν· εἰσὶ δὲ αἵδε, Δῖον Ὀλόφυξος Ἀκρόθῳον Θύσσος Κλεωναί. (Ηρόδοτος 7, 22)

Ο Άθως μας λέει έφθανε μέχρι τη διώρυγα του Ξέρξη όπου βρισκόταν η πόλη Σάνη ενώ πέρα από αυτήν ήταν οι πόλεις: Δίον, Ολόφυξος, Ακρόθωον, Θύσσος και Κλεωναί.

Ο Στράβων αναφέρει ακόμη μία που υπήρξε στην εποχή του, την Χαράδρια, ενώ ο Ρωμαίος Πλίνιος αρκετά μετά αναφέρει τις πόλεις: Ουρανόπολις, Παλαιώτριον, Θύσσον, Κλέωνας και Απολλωνία.

Εδώ γίνεται επιτακτική η ανάγκη αρχαιολογικών ανασκαφών για να εντοπιστούν μνημεία του παρελθόντος, ό, τι κατόρθωσε να διασώσει η αθωνική γη.

http://www.echedoros-a.gr/

(σ.σΒ:Tάφος της αρχαίας Πελλάνας,πυραμίδα της Θήβας,πυραμίδα του Ελληνικού,τύμβος των Σαλαμινομάχων,σπήλαιο Πετραλώνων….Ποιος φοβάται,ποιός “μπαζώνει” την Ιστορία;)

Η apela.gr για πρώτη φορά το 2007, έδειξε δημόσια σε βίντεο τον τάφο της Αρχαίας Πελλάνας πριν μπαζωθεί.

Τότε ο επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων και διευθυντής των ανασκαφών στην Πελλάνα Θεόδωρος Σπυρόπουλος, μας έδωσε μια αποκλειστική συνέντευξη, που ακόμα και σήμερα θα μπορούσε να βρίσκεται στην επικαιρότητα.
Αυτά που είπε τότε ο κ. Σπυρόπουλος ήταν σοκαρίστηκα και αφορά την ανασκαφή ενός ασύλητου αρχαίου τάφου, όπου τα γρανάζια της γραφειοκρατίας, έφτασαν στο σημείο να ξαναμπαζώσουν τον τάφο, για να μη συληθεί από τους νεώτερους.

Αυτά που κρύβει όμως ο τάφος, μπορούν να αλλάξουν ακόμα και την παγκόσμια ιστορία…

Ακούστε για ακόμα μια φορά, τι μας είχε πει ο κ. Σπυρόπουλος…

www.apela.gr/

.visaltis.blogspot.com/

Γράφει η Αρτάνη

-Τον προπερασμένο (19ο) αιώνα! Ευρωπαίος Ποιητής αποκάλεσε «καταραμένους» τους Έλληνες. Τούς Έλληνες των παλαιών, τών περασμένων καιρών!!! γιά τους σημερινούς.. οι μελετητές Ιστορικοί του μέλλοντος, θα έχουν πολλή δουλειά, μάλλον! Σύμφωνα με αυτόν, οι Έλληνες τά είπαν όλα, τά έκαναν όλα.. τά έζησαν όλα! καί δεν άφησαν κάτι για τους επόμενους!..γιά αυτούς πού ήρθαν και έρχονται. Πρόκειται ασφαλώς για μια υπερβολή, για μια εκτίμηση εξωφρενική.

Όμως, υπάρχει πράγματι μια αληθινή «κατάρα» πού κληροδότησαν εσαεί, μιά για πάντα πού λένε, στην Οικουμένη, αυτοί, οι ‘Έλληνες. Πού έχει να κάνει αυτή η «κατάρα» με την Γλώσσα. Την Γλώσσα, με τέτοια δομή και κατασκευή ώστε, οι λοιπές θέλοντας ή όχι, αναγκάστηκαν να προγραμματιστούν μέ βάση την δική της Φιλοσοφία και Παιδεία. Πού σημαίνει, σημαίνεται, κυριολεκτεί, ακριβώς και απόλυτα σε ότι αναφέρεται η κάθε της Λέξις ο κάθε της Φθόγγος, τό κάθε γέννημά της!!!

Και επειδή, «Αρχή Σοφίας η τών Ονομάτων επίσκεψις», και πρώτα-πρώτα καί τών κατ’ εξοχήν τών Ελληνικών! σέ όλον τον Κόσμο η Φύλαξη των Πόλεων, ονομάζεται και λέγεται POLICE. Ναί!!! η ίδια Ελληνίδα λέξη Πόλις. τής Πόλεως. Άρα δεν πρόκειται για κατάρα ούτε γιά ευλογία ή ευχή…του ευρωπαίου ποιητή. Μάλλον πρόκειται περί Πολιτισμού. Δήλα-δή για έναν μακροχρόνιο και επιτυχημένο Πόλεμο! Καί βεβαίως – βεβαίως ο Πολιτισμός των Ελλήνων είναι γέννημα τού
Πολέμου.

Η Πόλις –εως, Πόλε-μος. Η κατάληξη –μος, εδώ ακριβώς σημαίνει ενεργητικότητα της ρίζας, όπως ο παιδεμός, ο σκοτωμός, ο τελειωμός. ‘Άσχετα εάν στις μέρες, στην Πατρίδα μας «αντικαταστάθηκε» άκομψα η POLICE με την κομψή φράση «προστασίας του πολίτη» από άκομψους προφεσόρους και επαΐοντες. Σέ πρώτη φάση η POLICE υπερασπίζεται τους Πολίτες (ο-Πλίτες) υπερασπίζεται την ίδια τήν Πόλη. Ο Πάλμυς Ζεύς, η Πολιούχος Παλ-λάς, ο Λαός ο Παλλόμενος, ο Πολεμών δήλα-δή! Σε δεύτερη φάση ο Πόλεμος της Πόλεως, αφορά στην Πνευματική άνοδο τών Πολιτών προς τον εξανθρωπισμό, προς τον Πολιτισμό δήλα-δή! Οι πρωτοέλληνες Πελασγοί αυτοί πού με οδηγό τον Πολ-ικό Αστέρα οι διαπλέοντες τα Πελάγη, παρατηρούντες τους Πλανήτες.

Οι διά των Παλαμών πλάθοντες πλαστικόν πηλόν και πλίνθους. Οι διατρεφόμενοι με πολτούς και πλακούντες, οι πολεμούντες σε στεριά και θάλασσα για την Ζήση τους, αφού προϋπήρξαν τροφοσυλλέκτες – θηρευτές έγιναν, πολεμώντας με τή Μάνα Φύση, Καλλιεργητές. Οι σεβόμενοι τα πλάσματα της πλάσεως. Οι αποφασίζοντες!!! διά των παλών. Οι διαθέτοντες τέλος, μυριάδες λέξεις πού παράγονται από τόν Πόλεμο. Χιλιάδες Χρόνια πρίν, ο Παππούς μας Ηράκλειτος ο Εφέσιος θα διατυπώσει εσαεί: Πόλεμος Πατήρ Πάντων εστίν, πάντων δε βασιλέυς, και μέν τους Θεούς έδειξε τους δε Ανθρώπους, τους μέν δούλους εποίησε, τους δέ ελεύθερους.(Κάπου εδώ, όποιος γνωρίζει ή μπορεί να ανακαλύψει παράγωγα της λέξεως Ειρήνη ας σχολιάσει αναλόγως μήπως και συνετιστούμε και εμείς όλοι οι πολεμοχαρείς!!!).

Διότι «τό Ειρήνη υμίν» απευθύνεται προς ποίμνιο ή ποίμνια. σε μαντριά. Όμως, οι Άνθρωποι πρέπει να πολεμούν και σε ειρηνικές περιόδους για να μήν καταντήσουν πρόβατα. Εννοείται πώς, ο «Πόλεμος» αυτός δεν έχει καμιά σχέση με σκοτωμούς και μακελαρίσματα… μέ γκρεμίσματα. (Δεν είναι πόλεμος τό να πατάς κουμπιά από οβάλ γραφεία με ρόζ τηλέφωνα και να μακελεύεις κύριε ιμπεράτορα θρασύδειλε!) Οι «λύκοι», πλάσματα της φύσεως κι αυτά, παραμονεύουν παντού και πάντοτε. Η Πόλις δεν είναι μαντρί. Απαιτεί την ανάσα της, την πνοή της τη Ζωή της. ..τήν Ελευθερία της. Όποιος την επιβουλεύεται πρέπει να Πολεμηθεί!

Οι ειρηνιστές, οι ειρηνόφιλοι δεν πολεμούν, αλλά παραδίδουν τις πόλεις «τους» στους όποιους βαρβάρους! Η πραγματική και αληθινή ειρήνη είναι γέννημα και «προνόμιο» των Πολεμιστών της Πόλεως. Οι πολεμιστές δεν σκοτώνουν παρά μόνο για να αμυνθούν. Κάποτε, εάν χρειαστεί!!! επιτίθενται κιόλας. Εκτός και, εάν τό «δικαίωμα» της επιθέσεως τό διαθέτουν μόνον οι βάρβαροι. Ποιοί αποκάλεσαν και εξακολουθούν να αποκαλούν σφαγέα, και βέβηλα να βλασφημούν Τον Μέγιστο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΉ Αλέξανδρο; Μα φυσικά οι ειρηνόφιλοι, οι φαφλατάδες ειρηνολόγοι, οι ριψάσπιδες, οι δειλοί, οι λιποτάκτες της ζωής και οι κουσουρλήδες! Αυτοί πού ωσάν τις σκύλες του μαντριού, σε κατάσταση οίστρου, ζευγάρωσαν με τους πεινασμένους λύκους, πού χίμηξαν στο μαντρί με τα πρόβατα. Πόσοι διεκδικούν την Πατρότητα του Αλέξανδρου; Πόσοι θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους του Μεγάλου Στρατηλάτη!!!. Εάν ήταν σφαγέας θα τό έκαναν αλήθεια;
Όταν Πολεμούσε! χάριν παραδείγματος ο΄Αλλος ο Έλληνας Παλαιολόγος για να «σώσει» την Πόλη, την Κωνσταντινούπολη, άλλοι συζητούσαν για τό τί φύλο έχουν οι άγγελοι!!! στους ουρανούς! και άλλοι «ριψάσπιδες» κατά χιλιάδες, λιβανίζονταν καί προσεύχονταν «σώσον κύριε τον λαόν σου» και «ειρήνη υμίν», και κάποιος Πλήθων Γεμιστός, θα τους αποκαλέσει σμήνος κηφήνων!!!

Άλλοι είναι σφαγείς και μακελάρηδες, κύριοι ειρηνολόγοι. Όπως οί σύγχρονοι σταυροφόροι Αλάριχοι, Οστρογότθοι, Βάνδαλοι. Αυτοί είναι σφαγείς πού κατακρεούργησαν, μακέλεψαν, γκρέμισαν, βίασαν, έκαψαν.. ισοπέδωσαν -καί ισοπεδώνουν!!!Πολιτισμούς, και τον δικό μας τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Άρα, ο Πόλεμος και τό μακελειό είναι εξίσωση, στη γλώσσα των Μαθηματικών με τα σκέλη της, τα ποσά και τα μεγέθη της αντριστρόφως ανάλογα!

Μα στη Φύση και στην καθημερινή μας Ζωή, χρόνια τώρα, Πόλεμος δεν γίνεται;
-Πολεμούν οι Ημέρες με τις νύχτες, η πάχνη τό χιόνι και η δροσιά, με τον καυτερό Ήλιο.
-Πολεμούν ο ξανθός μυρωδάτος Απριλομάης με τον θανατερό Αλωνάρη των σταχιών Ιούλιο, τον τρυγητή Σεπτέμβριο!!!

-Πολεμούν τα άγρια κύματα να κομματιάσουν τα βράχια…
-Πολεμούν τα βατράχια να φάνε κουνούπια και οι αλεπούδες τους αρουραίους…
-Πολεμούν τα γεράκια να αρπάξουν τρυγόνια και περιστέρια….
-Πολεμούν ο περονόσπορος και η φυλλοξήρα τα κλήματα, τα αμπέλια…
-Πολεμούν ο Άντρας με τη Γυναίκα στην κλίνη του Έρωτά τους, να γεννήσουν Παιδί!
-Πολεμούν οι Δάσκαλοί μας, να μάς μάθουν γράμματα, να μάς μορφώσουν – να μάς δώσουν «μορφή»
Μπορείτε να φανταστείτε τη Ζωή μας, χωρίς Δασκάλους;!!!
-Πολεμούν οι κτίστες οικοδόμοι να κτίσουν τα σπίτια μας, τα παραθαλάσσιά μας, τα ημιυπαίθριά μας!
-Πολεμούν οι Ιατροί τις Αρρώστιες μας.
-Πολεμούν οι Γεωργοί μας στα Χωράφια, Χειμώνα Καλοκαίρι, για τό Ψωμί όλων μας!!!
-Πολεμούν οι οδοκαθαριστές και οι καθαρίστριες να καθαρίσουν τους δρόμους, τις πλατείες, τις βρομιές μας!!!

-Πολεμούν οι Καπεταναίοι με τα κύματα, τους αέρηδες και τις μπόρες για να ταξιδέψουν τα καράβια τους, τα φορτία τους σώα και αβλαβή, σε απάνεμα λιμάνια.
-Πολεμούν οι Πιλότοι τα ύψη, τους ουρανούς και τα ερέβη, για τις ασφαλείς πτήσεις μας.
Έχετε αναρωτηθεί, άραγε, ποτέ; γιατί χειροκροτούμε μέ «παλαμάκια» ανακούφισης και χαράς κατά την προσγείωση τού αεροπλάνου τού ταξιδιού μας!!!.

-Πολεμούν οι Τροχονόμοι και ρυθμίζουν την τροχαία κίνησή μας! ελέγχουν τις όποιες παραβάσεις μας.
-Πολεμούν οι αγωγιάτες γιά τα αγώγια μας, για τις ασφαλείς μεταφορές μας, γιά τα ταξίδια μας.
-Πολεμούν οι Αξιωματικοί μας, οι Οπλίτες μας, στα πεδία των ασκήσεων – σε περίοδο Ειρήνης – για την εξασφάλιση τής Ελευθερίας τής Πόλεως, τής Πολιτείας δήλα – δή!!!
Και μείς όλοι δεν πολεμάμε και δεν αγωνιζόμαστε μήπως εργαζόμενοι, γιά τον Άρτον ημών τον Επιούσιον;!!! για την ευδαιμονία μας!

-Λοιπόν, τι θα κάνετε ειρηνολόγοι όταν! επιτεθούν οι όποιοι βάρβαροι στην Πόλη σας!!! Θα αμυνθείτε Πολεμώντας ή θα αφήσετε να βιάσουν τις Θυγατέρες σας, τις Μανάδες σας, τις Γυναίκες σας; να βεβηλώσουν τά Πάτρια, τά Μήτρια, τα Ιερά σας και τα ΄Οσιά σας (εάν έχετε), να γκρεμίσουν τις Εστίες σας, τους Ναούς σας;

Πόλεμος, λοιπόν, και χθες!!! και σήμερα και νύν και αεί πού λένε, όπως Πόλις της Πόλεως κύριοι ειρηνολόγοι, διότι, Πολεοδομία είναι τό ορθό και όχι ποληοδομία ψευδοκουλτουριάρηδες της πλέριας αχαλίνωτης δημοτικιάς.-

΄Αρτάνη
/www.visaltis.blogspot.com/
-

Ἀδειάζει σιγὰ σιγὰ πάλι ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὰ καλύτερα παιδιά της… Εἶναι ἡ ἀνάγκη βλέπεις καὶ ἡ ἐλπίδα, καὶ τὸ ἀθῶο βλέμμα τοῦ πεινασμένου παιδιοῦ σου ποὺ σὲ ὁδήγησαν στὴν ξένη γῆ. Βᾶστα καρδιὰ καὶ θὰ ‘ρθει πάλι ἡ λευτεριά…!

Ἀπὸ τὸν “Ευρυτάνα ιχνηλάτη”
“Ο καμένος κέδρος με το ρετσινωμένο έλατο σκορπούν τη μοσχοβολιά τους από το παλιό πετροκάλυβο δίπλα στη ρεματιά. Η γιαγιά βγάζει από την πυροστιά τη γάστρα με την πίτα και ο γέροντας σερβίρει ολόγυρα από τη χάλκινη κανάτα το άγιο τσιπουράκι που κυλάει, όμοιο διάφανο κεχριμπάρι, στα ρακοπότηρα της παρέας. Αφήνει κατάχαμα το κανατάκι και πυρώνει τα ροζιασμένα χέρια του πάνω απ’ το τζάκι.

Ένα παραπονιάρικο κλαρίνο μόλις που ακούγεται από το τρανζίστορ που κρέμεται με το δερμάτινο λουρί του από ένα καρφί στον τοίχο. Έξω το κρύο είναι τσουχτερό και η νύχτα απλώθηκε νωρίς. Μουγκρίζουν τα ευρυτανικά βουνά από τα αστραπόβροντα και της βροχής οι πρώτες στάλες χοροπηδάνε στον τσίγκο.

Η παρέα στρώθηκε ολόγυρα, άλλοι στα σκαμνιά, άλλοι κατάχαμα στα χρωματιστά κιλίμια στο σανιδένιο πάτωμα. Και η κουβέντα ανάβει κι εκείνη όπως τα κούτσουρα που τριζοβολάνε στο μαυρισμένο τζάκι. Είναι ωραία απόψε εδώ. Ζωήρεψε και η φωνή του μπάρμπα Μήτρου που έπιασε να λέει ιστορίες από τα παλιά. Τα παιδιά κρέμονται από τα χείλια του, οι μεγαλύτεροι κουνάνε κάθε τόσο το κεφάλι. Κι ο γέροντας από τα σοβαρά πηδάει στα αστεία. Μολογάει καμώματα και αθώες χωριάτικες φάρσες
κι όλο και συμπληρώνει κάποιος και από κάτι, με τα χαχανητά να δίνουν και να παίρνουν σε τούτο το φτωχοκάλυβο.

Και να που ήρθε η κουβέντα και στα δικά σου. Κάποιος λείπει απόψε απ’ την παρέα κι είσαι εσύ ξενιτεμένε μας αδερφέ. Μα και για σένα μιλάμε, σα να είσαι εδώ σιμά μας. Όλοι τώρα για σένα λένε. Θυμώνται τις ζαβολιές στα μικράτα σου και γελάνε και εκεί απάνω είναι που πέφτει κι η ξαφνική σιωπή. Η γιαγιά σφουγγίζει τα ματάκια της: “που να ‘ναι τώρα το παιδάκι μου, σε ποιες ξένες πολιτείες;” μονολογεί και τα παιδιά με σκυμμένα τα κεφάλια βάλθηκαν να κοιτάνε τα άδεια ποτήρια που γυροφέρνουν ανάμεσα στα δάχτυλα.
Ο γέροντας δε λέει κουβέντα. Σηκώνεται με κόπο και ρίχνει κι άλλο κούτσουρο στη φωτιά. Γιομίζει ξανά τα ρακοπότηρα. Κανένας δεν αρνείται το κέρασμά του. Η βροχή δυνάμωσε. Η γιαγιά σερβίρει την πίτα της…

(Αφιερωμένο σε σένα ξενιτεμένε αδερφέ μας Ευρυτάνα …
Καλή αντάμωση…)”
“Ευρυτάνας ιχνηλάτης”

 Ἀφιερωμένο καὶ ἀπὸ μένα σὲ ὃλους τοὺς Ἓλληνες ποὺ ἀναγκάστηκαν νὰ πάρουν τὸν δρόμο γιὰ τὴν ξένη γῆ… / “Ανιχνευτές”

(Χώρος – Χορός – Χορδή-‘Ορχησις – ‘Ορχος )

Γράφει η Αρτάνη

- Ελέχθησαν κατά καιρούς ότι:
- Το παράδοξο με τον χορό είναι ό,τι για να ορίσεις τον ορισμό του ή να επιχειρηματολογήσεις γι΄ αυτόν, αναγκάζεσαι να χρησιμοποιήσεις λέξεις για κάτι, που δεν γίνεται από λέξεις.
- Ο χορός γεννιέται από την ανάγκη να πεις αυτό που δεν λέγεται, από την ανάγκη να γνωρίσεις, να ‘ρθεις πολύ κοντά σε σχέση με τον άλλο.

- Ο χορός δεν είναι απλώς παιχνίδι, είναι τελετή, είναι καθολική συμμετοχή και όχι θέαμα, είναι δεμένος με τη γέννηση, τη δουλειά, τη γιορτή, τον έρωτα…..και τον θάνατο. Είναι τρόπος ύπαρξης.
- Δείξε μου πως χορεύει ένας λαός, και θα σου πω αν ο πολιτισμός του είναι άρρωστος ή υγιής.
- «Αφεντικό, φώναξε… «έχω πολλά να σου πω…έχω πολλά να σου πω, μα δεν το πάει η γλώσσα μου. Θα τα χορέψω το λοιπόν». Ν. Καζαντζάκης ( Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά)

- Ο χορός είναι ένας μυθικός κόσμος, που αν και αντικαθίσταται πεισματικά σε συστηματικές αναλύσεις, είναι προσπελάσιμος, αρκεί να τον πλησιάσουμε με τον ανάλογο σεβασμό τον απαραίτητο μεθολογικό οπλισμό και την
ηθική θωράκιση, χωρίς να του καταστρέψουμε τον μύθο του.
- Το ασφαλέστερο μέσο για να νοιώσουμε το χορό είναι, να τον χορέψουμε. Κι όταν χορεύουμε δεν κάνουμε τίποτα λιγότερο, παρά να ανανεώνουμε το χορό, αφού κάθε επανάληψη είναι κι ένας καινούργιος χορός.

- Χορός είναι μια φωνή που μάς καλεί σε κοινωνική και πολιτική ταύτιση, απέναντι στον ολοένα αυξανόμενο απομονωτισμό.
- Ο Ελληνικός χορός, ( οι Ελληνικοί χοροί ) μια μορφή λαϊκής δημιουργίας, στενά δεμένος –οι, με το τραγούδι με τη μουσική, είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργίας. Αποτελεί –ουν, ένα από τα πιο ζωντανά κομμάτια της πολιτιστικής μας διαχρονικής κληρονομιάς.

- Ο χορευτής πρέπει να είναι σε κάθε σημείο τέλειος, ώστε όλα να είναι ρυθμικά, όμορφα, συμμετρικά, αυθεντικά, αψεγάδιαστα, άμεμπτα, να είναι μείγμα από τα καλύτερα στοιχεία και ο ίδιος να έχει οξύτατη μνήμη, βαθιά παιδεία και κυρίως ανθρωπιά. (Λουκιανός – Περί ορχήσεως).
-Το ζήτημα δεν είναι ποιά πράγματα χάθηκαν, αλλά πως εμείς που ζούμε αντικαθιστούμε αυτά που θεωρούμε τελειωμένα. ( Γ. Σεφέρης).

-Ο ΧΟΡΟΣ, λοιπόν, είναι το μέσον, για το πρώτο πλησίασμα των ανθρώπων. Είναι ανάγκη ψυχής και υπόκειται στους αόρατους μα υπαρκτούς Νόμους της Τέχνης του Χρόνου, πού δημιουργούν την Τεταρκτύν (Ρυθμός- Αρμονία – Μέτρον – Μορφή). Είναι η ομιλία της ψυχής με την κίνηση του σώματος ή μέλους – ών, κάτω από συνθήκες λόγου-αιτίας –ανάγκης -μέθεξης. Είναι η νοητή γλώσσα που μεταχειρίστηκε ο άνθρωπος για την επικοινωνία του. Η εντονότερη χαρά και η απόλαυση της ζωής του!!!

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ χοροί μας, είναι η ζωντανή μαρτυρία, που κουβαλάμε μαζί μας όπου κι αν κατοικήσουμε, η φωνή της γενέθλιας γης μας, και ο αναθρώσκων καπνός της Πατρογονικής Εστίας. Κρατούν σφιχτά την ψυχή δεμένη με τον τόπο. Είναι μια αναβάπτιση της καρδιάς και άφατη ευφροσύνη, που νιώθουν καλά εκείνοι, που τον χορό γνωρίζουν.
Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ και στο χορό είναι έννοια ταυτόσημη με τον Πόλεμο, κατά την Ηρακλείτειο φιλοσοφία. Παράδοση σημαίνει, οικοδόμηση ενός συστήματος αξιών, που προσβλέπει στον Ανθρωπισμό, κυρίαρχο στοιχείο του Ελληνισμού. Η παράδοση πρέπει να κρατηθεί μέσα από την ενεργοποίηση των ανθρώπων απανταχού της γης. Βαθύ το ανθρώπινο μήνυμα της Ελληνικής Παράδοσης που πηγάζει απ’ την αλληλογνωριμία και την πανανθρώπινη διαχρονική, Οικουμενική και κοινή γλώσσα της Τέχνης, το ΧΟΡΟ !

-Στα Ομηρικά Έπη υπάρχουν περιγραφές που κάνουν αναφορά στη χάρη, την ευκινησία, στην απολαυστική αυτή Τέχνη και άσκηση, που επιδίδονταν με λατρεία οι Φαίακες, Πελοποννήσιοι, Τρώες και Κρήτες. Μνη­μόνευαν πόλεις με χοροστάσια, που ονομάζονταν ευρύχωροι και καλλίχοροι. Ο Όμηρος μάς λέει ακόμη πως, εκεί έτρεχαν να χορέψουν οι γιοι και οι θυγατέρες ακόμα, των βασιλιάδων της Τροίας και των Φαιάκων, φορώντας ιμάτια νεόπλυτα και όπλα ευπρεπή έχοντες.
Κατά το Λουκιανό, πρώτη η Ρέα δίδαξε το χορό στους Κορύβαντες στη Φρυγία και στους Κουρήτες στην Κρήτη. Λένε, ότι ο χορός είχε μαγικές ικανότητες και ιδιότητες. Πίστευαν ότι τα μεγάλα πηδήματα ευνο­ούσαν την ανάπτυξη του σώματος, επί πλέον δε, ότι ευνοούσαν την παραγωγή των σιτηρών και των καρπών της γης!. Οι κινήσεις και οι χειρονομίες απέτρεπαν τις κακοήθεις επιδράσεις και απομάκρυναν τα κακά πνεύματα.

Ταυτόχρονα έδινε δύναμη ο χορός στους πολεμιστές και ήταν το κυριότερο γύμνασμα των στρατιωτών. Ανέπτυσσε την αντρεία τους! Αισθάνονταν υπερφυσικές δυνάμεις. Ήταν απαραίτητο καθημερινό στοιχείο της ζωής τους. Και σήμερα την ίδια αντίληψη συναντάμε, βαθιά ριζωμένη μέσα τους, για το χορό σε πολλούς ανθρώπους. Στον «ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ» ο Καζαντζάκης γράφει για τον ήρωα του: «Ένας δαίμονας είναι μέσα μου και μου φωνάζει χόρεψε, έτσι ξεπλαντάζω. Μια φορά που πέθανε το παιδί μου σηκώθηκα πάλι και χόρεψα. Οι άλλοι είπαν «τρελάθηκε ο Ζορμπάς». Μα εγώ ήξερα πως αν δε χόρευα εκείνη τη στιγμή θα τρελαινόμουνα». Αυτό ήταν εκδήλωση της ψυχής του. Όπως αισθανόμαστε απαραίτητο στοιχείο το νερό, την αναπνοή μας, έτσι και ο Ζορ­μπάς, αισθάνονταν την ανάγκη του χορού.

-Πραγματική λατρεία ο χορός για τους αρχαίους Έλληνες, γιατί τη συνέδεαν στενά με τη λατρεία των Θεών. Αντίθετα από τους Έλληνες, οι Ρωμαίοι, το «χορεύειν», νόμιζαν αισχρόν και οι ευγενείς, απέφευγαν συστηματικά να χορεύουν και τον θεωρούσαν ως επώδυνη ενασχόληση. Ο Κικέρων κατηγορεί τον Αντώνιον ως οίηματικά «χορεύοντα».

Το ΧΟΡΟ συνθέτουν η ΜΕΘΕΞΗ, η ΚΙΝΗΣΗ, η ΠΟΙΗΣΗ και το ΜΕΛΟΣ, που
αποτελούν την Όρχηση. Η τελευταία γίνεται με ρυθμικές κινήσεις που ονομάζονται φορές, όμοιες μ΄ αυτές που έκαναν οι αθλητές στις παλαίστρες και τα στάδια. Ακόμα την Όρχηση συνθέτουν τα σχήματα, που είναι χειρονομίες και φανερώνουν τα ψυχικά συναισθήματα. Δηλαδή π.χ. όταν ήθελαν ικεσία, έβαζαν τα χέρια τους ύπτια και όταν λύπη, έθεταν την μια παλάμη στο κεφάλι τους και την άλλη στην ανάταση.

Ο Πλάτων διαιρεί τους Ελληνικούς Χορούς σε Πολεμικούς, Θρησκευτικούς και Ειρηνικούς.
α) ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟΙ ΧΟΡΟΙ. Είναι η αρχαιότερη μορφή. Μ’ αυτούς οι Πολίτες παρασκευάζονταν για τον πόλεμο και τους αγώνες. Πιο παλιός χορός ήταν ο των Κουρητών. Όσοι τον χόρευαν προκαλούσαν τον ενθουσιασμό και το πολεμικό μένος με την κλαγγή των όπλων και τα πηδήματα στο έδαφος. Κυριότερος πολεμικός χορός είναι ο Πυρρίχιος. Είρήσθω εν παρόδω, η άποψη από πολλούς ότι ο Πυρρίχιος είναι αποκλειστικά Ποντιακός Χορός (Σιέρρα) είναι πέρα για πέρα εσφαλμένη!!! Η καταγωγή του άγνωστη. Πολλοί αναφέρουν ότι είναι της Ρέας, ή της Αθηνάς, που τον χόρεψε για πρώτη φορά, σημείο θριάμβου της, για τη νίκη με τους Τιτάνες ή του Διόνυσου ή των Διοσκούρων. Κατ΄ άλλους ότι είναι εφεύρεση του Πυρρίχιου, γιου του Αχιλλέα ή του Πυρρίχιου, ήρωα της Κρήτης.

Ο χορός αυτός λοιπόν, ο Πυρρίχιος, απαντάται στην Κρήτη με το όνομα «Ορσίτης» στην Κύπρο με «Πρύλη», στη Μακεδονία με «Τηλεσία» και στη Θράκη Καλοβρισμός». Πολεμικός χορός ήταν και ο γυμνικός χορός, οι Γυμνοπαιδιές που χόρευαν γυμνά τα παιδιά της Σπάρτης.

β) ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΧΟΡΟΙ. Ήταν αφιερωμένοι στη λατρεία των Θεών. Όποιος τους χόρευε αισθάνονταν ευτυχία και νόμιζε ότι πλησίαζε τους Θεούς. Η Ρέα πάλι δίδαξε αυτούς στους Κουρήτες. Οι χορευτές δεν έφεραν όπλα. Ήταν γαλήνιοι και σοβαροί. Γίνονταν από πιστούς άνδρες και γυναίκες γύρω απ΄ το Βωμό της θεότητας με τη συνοδεία ασμάτων και ύμνων. Ονομαστός θρησκευτικός χορός ήταν ο Παιάνας προς τιμή του Απόλλωνα στη γιορτή των Υακινθίων, της Αρτέμιδος, του Άρη, του Ποσειδώνα και του Δωδωναίου Δία. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Γέρανος (ο Τσακώνικος χορός).

Κατά την παράδοση είναι εφεύρεση του Θησέα, που τον χόρεψε πρώτος, με τους νέους και τις νέες που έσωσε, απ’ τον Μινώταυρο. Χορεύεται με παλινδρομικές κινήσεις, ελιγμούς, σε σχήμα λαβύρινθου. Στους θρησκευτικούς χορούς είναι: Τα Άνθεια, Παρθένεια, ο Χορός των Ωρών, των Πεπλοφόρων και των Καρυάτιδων, θρησκευτικοί μεν, αλλά με οργιαστικό χαρακτήρα οι Διονυσιακοί Χοροί, που τους χόρευαν οι Bακχικοί θίασοι.
γ) ΟΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟΙ ΧΟΡΟΙ. Χωρίζονται, στού θεάτρου και του ιδιωτικού βίου. Οι πρώτοι αναλύονται σε χορούς τραγωδίας, κωμωδίας και σατιρικής ποίησης.

Οι χοροί της τραγωδίας χορεύονταν από την ορχήστρα και τους υποκριτές με άσεμνες κινήσεις και σχήματα λόγου, που καθιστούσαν ζωντανή την εικόνα της παριστανόμενης ιδέας. Ονομαστοί Κωμικοί χοροί, ήταν ο Κόρδακας και του Κώμου. Στη Σατιρική Ποίηση, ήταν ο Σύκινης, που μιμούνταν π.χ. τα πηδήματα της γάτας. Χορεύονταν από Σατύρους και Σειληνούς με φαιδρά κι εμπαικτικά άσματα. Οι χοροί του ιδιωτικού βίου χωρίζονται στους χορούς Συμποσίου, Γάμων και Πένθους. Ειρηνικοί Χοροί είναι και οι Λαϊκοί. Έμειναν ονομαστοί τα Ανθέμια, η Επιλήνιος Όρχηση (μίμηση του τρυγητού) και ο Όρμος (είδος συρτού). Όλοι οι Χοροί χορεύονταν από επαγγελματίες ή ιδιώτες που διδάσκονταν από χοροδιδασκάλους. Γνωστός ο Τελεστής με ιδιαίτερη εκτίμηση, που ήταν ο δάσκαλος του Αισχύλου. Στη Σπάρτη από πέντε χρονών τα παιδιά μάθαιναν να «πυρριχίζουν». Στην Αθήνα υπήρχε ειδικός χορηγός και με θεσμό γίνονταν από το 508 π.Χ., χορευτικοί αγώνες στα Μεγάλα Διονύσια και Λήναια. Γνωστή και η θεραπευτική αξία του χορού. Ο Σωκράτης χόρευε για βελτίωση της κατάστασης της κοιλιάς του. Επαινούν τον χορό ο Λουκιανός, Πλάτων, Πυθαγόρας και ο Πλούταρχος, γιατί με τη άσκηση του διατηρεί κανείς τη νεανικότητα τού σώματος και της Ψυχής!!!

Η Ελλάδα βλάστησε και ανάδειξε γενεές γενεών, που έφυγαν κι έζησαν στα ξένα. Εκεί έκτισαν και χτίζουν τις καινούργιες φωλιές τους, συντροφιά με τη νοσταλγία των χωριών, το πονεμένο μοιρολόγι της χαροκαμένης Μάνας και τις πίκρες της ξενιτιάς. Όμως, βαθιά μέσα τους είναι ριζωμένα τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας. Δημιούργησαν αμύθητους παραδοσιακούς θησαυρούς της Ελληνικής Κληρονομιάς. Η Πολιτεία οφείλει να ιδρύσει το Ινστιτούτο της Ελληνικής Κληρονομιάς.

Για να γίνει σοβαρή έρευνα, καταγραφή και σπουδή των ηθών και εθίμων μας (και του Χορού) χωρίς προκαταλήψεις και κατευθυνόμενες ιδεοληψίες. Πρέπει ακόμη να μην κωφεύει στις Πολιτιστικές Εκδηλώσεις και στην Εθνική Μουσική και τους Ελληνικούς Παραδοσιακούς Χορούς μας, σ΄ αυτό που λέγεται τελικά ΕΛΛΑΔΑ!. Γιατί, καθημερινά βομβαρδίζεται από ξενόφερτες μουσικές, γδούπους, νιαουρίσματα, κλαψουρίσματα και ουρλιαχτά καθώς και με χορευτικές τραγικές φιγούρες με αποκρουστικές και φρικιαστικές αμφιέσεις ταυτόχρονα, κι αναρωτιέται και απορεί κανείς;!. Βρίσκεται στον τόπο του, στις ρίζες του στη Ελλάδα μας ή σε ξένη χώρα!;. Και οι όποιοι νέοι τι κάνουν!;.

Ευωχούνται με το συνεχές και εύπεπτο ώραιοφανές γαργάλισμα της ξενοκίνητης υποκουλτούρας που θέλουν την εύκολη, γρήγορη και απλή διασκέδαση, (σκεδάννυμι = σκορπίζω, δια-σκορπίζω, χύνω ολόγυρα, συντρίβω). Φαίνεται πώς κάπου μπερδέυτηκε η Ψυχαγωγία (αγωγή Ψυχής) με τους γδούπους καί τα ουρλιαχτά ήγουν δια-σκέδαση. Πρέπει οι αρμόδιοι με ευπρέπεια και ήθος, να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να δώσουν περισσότερο χρόνο στα Σχολεία μας, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για τη Δημοτική Μουσική μας και τον Παραδοσιακό Χορό, γιατί θα χάσουμε (;!) ίσως την Εθνική μας ταυτότητα, τόσο εμείς, όσο και τα παιδιά μας, με την πλήρη ένταξή μας στην ευνουχισμένη μαγδαληνή εσπερία της ισοπέδωσης και του μονισμού*.

- Πλέον των τετρακοσίων χορών!!! υπήρχαν από την αρχαιότητα στην Ελλάδα και λίγοι σώθηκαν μέχρι σήμερα. Ογδόντα και πάνω χορούς (κυκλικούς, αντικριστούς, αντρικούς, γυναικείους, μεικτούς, τελετουργικούς κ.λ.π.) κατέγραψαν οι ερευνητές στην Ελλάδα μας, σε απλή εκτέλεση ή παραλλαγή ή παραλλαγές από τόπο σε τόπο. Σε συρτούς ή πηδηχτούς χορούς, βασισμένους στο τετράπτυχο: Μουσική – Τραγούδι – Όρχος – Βήματα.

-Από την Θράκη μας ως την Κρήτη, απ’ την Ήπειρο μέχρι τη Ρόδο, τα Νησιά του Ιονίου και Αιγαίου σ΄ όλη τη Μεσόγειο, τη Ρούμελη, Θεσσαλία, Μοριά, Μακεδονία, τον Πόντο και την Κύπρο, βρίσκουμε χορούς που σκορπίζουν τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση. Είναι διαμορφωμένοι ανάλογα με τη μορφολογία του εδάφους, το κλίμα καί το χαρακτήρα των ανθρώπων. Εξωτερικεύουν τ’ ατομικά συναισθήματα και το γενικότερο πόθο. Στους χορούς της Κρήτης τη νευρικότητα, με τα γρήγορα κι αστραπιαία, «διαβολεμένα» πηδήματα, παιχνιδιάρικοι σαν τα κύματα της θάλασσας των Νησιών μας. Μεγαλοπρεπείς οι αργοί χοροί του Θεσσαλικού κάμπου.

Πηδηχτοί με μεγάλα άλματα και χτυπήματα οι χοροί των βουνών, φανερώνουν τη λεβεντιά και τη σβελτάδα των ανθρώπων. Στρωτοί, μονότονοι, γεμάτοι αγωνία και καρτερία, οι χοροί της Ηπείρου, μαρτυρούν τον κρυφό καημό των ανθρώπων της. Ζωντανοί, ποικιλόμορφοι, χαρούμενοι, ηρωϊκοί, παλικαρίσιοι μα και πένθιμοι, ενθουσιώδεις, εκφραστικοί, ευχάριστοι οι χοροί της Θράκης και της Μακεδονίας μας όπως και ηδονικοί, γιατί τι άλλο μπορεί να σημαίνει Μακεδονία, (εκτός των άλλων) Μακ+ (Ε)+ (Η)δονή ;!.-

..τού μονισμού*- «Ούτε να νομίσει κανείς πώς υπάρχει ένας πολιτισμός μονάχα. Ο πολιτισμός δεν είναι ένας, ούτε γράφεται με κεφαλαίο Π. Ένας πολιτισμός δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει μόνο μία Επιστήμη, ούτε μία Τέχνη, ούτε μια Φιλοσοφία, ούτε μία Αλήθεια, ούτε και ένα Ψέμα. Στον τόπο και στο χρόνο καταποδιαστά και μπλεγμένα βρίσκονται και κληρονομούνται κάποτε και τα τσουγκρίζουν και τα ταιριάζουν άλλοτε και γεννιούνται, αυξαίνουν, ανθίζουν, μαραίνονται και πεθαίνουν ολοένα και χορεύουν σατανικά μυριόχρωμους χορούς μέσα στη φωτεινή αιωνιότητα οι άπειρες Επιστήμες και Τέχνες και Φιλοσοφίες και Αλήθειες και Ψευτιές και Πολιτισμοί. Γιατί να σ΄ αρέσει πάντα ο μονισμός, ώ ανθρώπινο μυαλό; Άραγε να απλοποιείς από κούραση ή από ανάγκη γιά διαύγεια;».- Ίων Δραγούμης

Υ.Γ. ‘Όσον αφορά στα άλλα αηδιαστικώς εμετικά μαϊμουδίσματα (χωρίς χορό, χαρά, χορδές, όρχηση, χώρο), και ταυτόχρονα ηχοεικονοπλαστικά μολύσματα, περί ντάνς και ημίγυμνα γελοία αγκαλιάσματα με ουρλιαχτά και αόρατους γδούπους σεξιστικού και μόνον περιεχομένου, είναι για άλλα μαϊμούνια και για άλλες αρκούδες.-

Αρτάνη

-
Διαβάστε παλαιότερο σχετικό θέμα:Μάγιας και Μινωίτες

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ένας άνδρας που λεγοταν Manfred Metcalf βρήκε μια πέτρα στην πολιτεία της Georgia, η οποία έφερε μια επιγραφή παρόμοια με την αρχαία γραφή της Κρήτης.

Η πέτρα αυτη έπεσε στα χέρια του Cyrus Gordon (Αμερικάνος Αρχαιολόγος και Γλωσσολόγος με ειδικότητα στις γλώσσες της Εγγύς Ανατολής) ο οποίος και δήλωσε:

“Αφου ερεύνησα την επιγραφή, ήταν προφανές για μένα πως η γραφή ηταν ίδια με αυτή της Μινωικής Γραμμικής Α και Μυκηναικής Γραμμικής Β. Συνεπώς υπήρχε μια επαφή μεταξύ Αμερικής και Αιγαίου στην στην Εποχη του Χαλκού κοντά στις Νότιες, Δυτικές και Βόρειες ακτές στον Κόλπο του Μεξικού. Αυτό δεν μπορεί να ειναι τυχαίο! Η Αρχαίες επιγραφές των πολιτισμών του Αιγαίου σε τρία διαφορετικά σημεία του Κόλπου αντανακλά τα υπερατλαντικά ταξίδια μεταξύ της Μεσογείου και του Νέου Κόσμου γύρω στα μέσα της 2ης χιλιετίας”.

Το θέμα μας έστειλε το i-zoi-enos-taxiideoti.blogspot.

.visaltis.blogspot.com/

Γράφει η Αρτάνη

(Πλάτων, Πρωταγόρας 320a– 322d, σε ελεύθερη απόδοση)
- Λοιπόν, ήταν κάποτε ένας καιρός πού αν και οι Θεοί υπήρχαν τα θνητά όμως γένη δεν υπήρχαν. Όταν ήρθε ο καιρός πού είχε οριστεί να γίνουνε κι εκείνα, οι Θεοί τα πλάθουν στα βάθη της γης από φωτιά και χώμα, κι απ’ ό,τι γίνεται με τη φωτιά και με το χώμα. Σαν σίμωσε και ήρθε η ώρα να τα φέρουν στο φως, φώναξαν τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα, για να τα στολίσουν με τα όπλα της φύσης, μοιράζοντας στο καθένα εκείνο πού χρειαζόταν. Ό Επιμηθέας τότε παρακαλεί τον Προμηθέα να κάμει τη μοιρασιά. « Κι όταν τελειώσω», είπε, «εσύ να επιθεωρήσεις». Έτσι τον έπεισε, και αρχίζει να μοιράζει…

Σε άλλα λοιπόν δίνει τη δύναμη, όχι όμως τη γρηγοράδα και τη σβελτάδα, ενώ αντίθετα στα αδύναμα προσθέτει τη γρηγοράδα. Άλλα τα οπλίζει με δυνατά όπλα σε όσα πάλι έδινε άοπλη φύση, εύρισκε άλλο τρόπο σωτηρίας. Σε κείνα δηλαδή, πού το φυσικό τους τα όρισε μικρόσωμα, έδινε τα χρώματα τη φτερωτή φυγή και
την υπόγεια κατοικία. Ενώ όσα δυνάμωνε με το μέγεθος, με το ίδιο το μέγεθος τα ‘σωζε. Και με παρόμοιο τρόπο συνέχιζε να μοιράζει προσέ­χοντας την ισορροπία και την αρμονία Και όλα αυτά τα σοφιζόταν από έγνοια, μη και κανένα είδος εξαφανιστεί…

Όταν, λοιπόν, έσωσε να ξεφύγει τον κίνδυνο να εξοντώνουν το ένα το άλλο, πιάστηκε να βολέψει τη ζωή τους από τις εποχές και τις θεομηνίες. Έτσι τα ντύνει με τρίχωμα πυκνό ή με σκληρά δέρματα και για να παλεύουν και
να πολεμούν το κρύο, και για να αντέχουν στους καύσωνες. Και ακόμη σαν πηγαίνουν στην κοίτη τους να τους βρίσκεται η ίδια η στολή καλόβολο και φυσικό κρεβάτι. Και τα πόδια τους τα προστάτεψε με οπλές, και δέρμα σκληρό, και με νύχια. Ύστερα διάλεγε τις τροφές, διαφορετική για το καθένα. Για άλλα το χορτάρι και σπόρους, για άλλα καρπούς και φύλλα από τα δέντρα, για τα υπόλοιπα ρίζες. Σε μερικά όρισε να γίνουν σαρκοβόρα. Και σ’ αυτά έδωκε την αναπαραγωγή δύσκολη, ενώ σε κείνα πού σπαράζονταν από τα σαρκοβόρα την έδωκε εύκολη. Έτσι σιγούρεψε τη σωτηρία των γενών.

Επειδή, όμως, ήταν κομμάτι και λιγουλάκι απερίσκεπτος ο Επιμηθέας, ξεχάστηκε και ξόδεψε όλα τα δώρα της φύσης στα άλογα. Έτσι απόμεινε αστόλιστο το γένος των ανθρώπων και δεν ήξερε, τι να κάμει. Στην αμηχανία του απάνω έρχεται να επιθεωρήσει ό Προμηθέας και τα βρίσκει όλα στην εντέλεια. Μονάχα ό άνθρωπος στεκόταν άπόδετος και γυμνός, χωρίς δυνάμεις και χωρίς τρίχωμα. Και η μέρα η ορισμένη να βγει από τα έγκατα στο φως, ήταν κοντά. Στενεμένος και στεναχωρημένος τότε ο Προμηθέας να βρει μια σωτηρία για τον άνθρωπο, κλέβει από τον Ήφαιστο τη φωτιά, κι από την Αθηνά την τεχνική γνώση — γιατί πώς θα μπορούσε κανείς χωρίς τη φωτιά να αποκτήσει την τεχνική γνώση, ή να την μεταχειριστεί; — και τα χαρίζει στους ανθρώπους.

Έτσι λοιπόν την απόκτησε ο άνθρωπος την πρακτική γνώση την Πολιτική όμως, δεν την είχε. Αυτή βρισκόταν κοντά στο Δία. Και ό Προμηθέας δεν μπορούσε να μπει στην ακρόπολη, στα δώματα του Δία — άσε πού και οι φρουρές εκεί ήσαν φοβερές, τρομερές και επαγρυπνούσαν — ενώ στην κατοικία του Ηφαίστου και της Αθηνάς, όπου δουλεύανε συντροφικά την τέχνη τους, πέρασε λαθραία. Κι αφού έκλεψε την τέχνη της φωτιάς από τον Ήφαιστο και την άλλη από την Αθηνά, τα χαρίζει στους ανθρώπους. Χάρη σ’ αυτά βρέθηκε τρόπος και πορεύτηκε ό άνθρωπος στη ζωή. Ό Προμηθέας όμως, εξ αιτίας του Επιμηθέα, αργότερα δικάστηκε από τους Θεούς για κλοπή, και βρίσκεται σιδηροδέσμιος στον Καύκασο και να κατεβαίνει κάθε τόσο ο αετός και να του τρώει τα συκώτια. Έτσι λένε…

Επειδή, λοιπόν, ο άνθρωπος έλαβε Μοίρα ( Ειμαρμένη) – (Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος) από τη Θεϊκή φύση, πρώτα – πρώτα, εξαιτίας της συγγένειάς του με το Θεό, μόνον αυτός από τα ζώα πίστεψε σε Θεούς, και καταπιάστηκε να τους αφιερώνει βωμούς και αγάλματα και να τελεί θυσίες, σπονδές, Χοές… Ύστερα χάρη στην τέχνη του προχώρησε στην άρθρωση της γλώσσας και των λέξεων, και ανακάλυψε την κατοικία την ένδυση την υπόδηση και τις τροφές από τη Γη. Αφού πια οργανώθηκαν έτσι οι άνθρωποι, κατοικούσαν στην αρχή σκόρπιοι, ενώ οι Πολιτείες δεν υπήρχαν. Τους εξολόθρευαν όμως τα θηρία, επειδή απέναντι τους υστερούσαν σε όλα. Και η κατασκευαστική τους τέχνη πού έφτανε να τους θρέφει, δεν έφτανε να τους προστατεύει από τα θηρία. Γιατί δε κατείχαν ακόμη την Πολιτική τέχνη, πού η πολεμική είναι μέρος της. Για να σωθούν, άρχισαν τότε να αθροίζονται και να χτίζουν Πολιτείες. Κάθε φορά όμως πού αθροίζονταν, αδικούσαν ο ένας τον άλλο, με αποτέλεσμα να σκορπίζονται ξανά και ξανά.. και να χάνονται.

Ό Δίας τότε, από φόβο για το γένος μας μήπως ξεκληριστεί, στέλνει τον Έρμή στους ανθρώπους και τους φέρνει την Αίδοσύνη (ΑΙΔΩΣ) και το Νόμο. (ΝΟΜΙΜΟΝ) {παράκληση να διαβαστεί ή λέξη και αντίστροφα}. Τότε επικράτησε στις Πολιτείες η τάξη και της εμπιστοσύνης οι συνεκτικοί δεσμοί. Ρωτά, λοιπόν, ο Έρμης τον Δία, πώς να δώσει στους ανθρώπους την αίδοσύνη (ΑΙΔΩΣ) και το Νόμο. Θα τα δώσω με τον τρόπο πού τους δόθηκαν και οι τέχνες; δηλαδή, εκείνος πού έλαβε την τέχνη του γιατρού είναι αρκετός για ένα σωρό πολίτες το ίδιο γίνεται και με τους κατόχους των άλλων επαγγελμάτων.

Με παρόμοιο τρόπο θα εγκαταστήσω την Αίδοσύνη και το Νόμο, ή θα τα μοιράσω σε όλους; Σε όλους, αποκρίθηκε ο Δίας, και όλοι να μετέχουν σ’ αυτές. Γιατί δεν στεριώνουν οι Πολιτείες, όταν εδώ μετέχουν λίγοι, όπως γίνεται με τις άλλες τέχνες. Και να συστήσεις Νόμο από μένα πως, όποιος δεν μπορεί να μετέχει στην Αίδοσύνη (ΑΙΔΩΣ) και στο Νόμο να τον σκοτώνουν. Σα να ‘ταν κάθαρμα της Πολιτείας.-

Αρτάνη

visaltis.blogspot.com/